Ik had er werkelijk naar uitgekeken om nog eens met de trein te reizen. Om het lelijke, lintbebouwde landschap voorbij te zien glijden. Van Antwerpen-Berchem naar Mechelen. Heen en terug voor acht euro. Mijn ticket klaargelegd naast mijn computer. Het plannetje met mijn wandelroute nog op de printer.
Reizigers met beperkte mobiliteit
Tot ik die ochtend de douche uit stap en mijn wateroren enkele onrustwekkende flarden uit het radionieuws opvangen: “spoorstaking… onaangekondigd… hinder”. De woordvoerder van het spoor heeft weer de hondenjob om zich te verontschuldigen namens heel het bedrijf maar kan me niet vertellen wat ik wil weten. Ik vraag me even af waarom woordvoerders nooit mee staken maar verleg mijn focus meteen weer naar mijn acuut mobiliteitsprobleem. Ik ben nog een kleine twee uur verwijderd van mijn geplande aankomstuur in Mechelen. Surfen naar de NMBS dan maar. Het wieltje blijft draaien en google chrome meldt me dat de pagina niet gevonden wordt. Ik vind wel een pagina voor ‘reizigers met beperkte mobiliteit’, maar ondanks mijn ingeperkte mobiliteit die ochtend, is deze dienstverlening blijkbaar niet voor mij bestemd.
Alternatieve mentale routes
Omdat ik er weinig voor voel om op een winderig perron te zitten wachten op een trein die niet komt, overweeg ik de auto. Niet dat ik met plezier in de wagen stap. Mijn autorijkunde voldoet aan alle clichés over vrouwen en autorijden. Alleen al bij de gedachte aan de Antwerpse Ring krijg ik acute darmproblemen. Vertel daar nog bij dat het spoor staakt en ik ren meteen naar het toilet. En dan weer naar de computer: ik googlemap een alternatieve route. Zonder de ring. Terwijl ik de boekentassen van de kinderen klaarmaak, is mijn man zo vriendelijk om de gps al even in te stellen. Langs zijn neus weg suggereert hij dat ik toch ook met de fiets kan rijden. Langs de fiets-o-strade.
Met de fiets. De fiets. Dat mijn hersenen deze alternatieve route niet namen. Ik rijd altijd met de fiets. Behalve wanneer ik met de trein rij. Ik weet dat er van Antwerpen naar Mechelen een autostrade loopt. En er is ook een spoorlijn. Waar vandaag weinig of geen treinen over rijden. Maar dat er naast die spoorlijn ook een fiets-o-strade loopt, dat is voor mij het nieuws van de dag. Ondertussen ben ik nog anderhalf uur verwijderd van het gewenste aankomstuur. Ik gooi snel mijn spullen en iets eetbaars in mijn fietsmand, geef mijn kinderen nog een zoen en spring op mijn fiets.
Train of thoughts
Ik heb met opzet niet gecheckt hoeveel fietskilometers zich uitstrekken tussen Deurne en Mechelen. Googlemaps vertelt me dat ik een uur en twintig minuten onderweg zal zijn. Ik duw de trappers stevig rond om dat waar te maken. Tussen Mortsel en Hove wordt er druk gefietst. Er is nog net geen sprake van accordeonfiles. Na Hove wordt het stil. Een verdwaasd konijn vlucht de wegberm in en vraagt zich wellicht af waar de treinen naartoe zijn. Mijn gedachten waaien alle kanten uit. Naar de stakende spoormannen. Naar de vakbonden en hun groene en rode vuilniszakken. Naar het woord ‘actiebereidheid’ dat meestal verengd wordt tot ‘stakingsbereidheid’. En hoe acties op weinig sympathie van de publieke opinie kunnen rekenen wanneer die acties stakingen zijn.
In Duffel zit een man te wachten aan het perron van spoor 1. In een elegant, grijs maatpak en met een bruine aktetas. Schijnbaar op weg naar zijn werk. Hoe lang zit hij daar al? Hoe lang zal hij daar nog zitten? Waar waaien zijn gedachten heen? Naar alternatieve vakbondsacties? Spoormannen die met bakfietsen gestrande reizigers meenemen langs de fiets-o-strade? Ik verlaat Duffel met een oud nummer van The Nits in mijn oren: Adieu, adieu, sweet Bahnhof, my train of thougts is leaving.
Om exact negen uur dertig stap ik het cursuslokaal binnen. Nog niet als laatste. Want er was file op de E 313. Wegenwerken. Thuis ligt nog steeds een treinticket naast mijn computer. Acht euro als kennismakingtarief voor de fiets-o-strade en een helder hoofd.