VOOR DE VREDE
Ze houdt een mandarijnen-dertiendaagse
want ze mist de zon
zat ook zonder
dat zegt ze niet
en ze zegt het niet, maar ook zij twijfelt
over de hoeveelheid hemel
resterend, daar achter de regen
ze zegt al even niets meer
ongeacht de regen
slaat ze haar armen om ons heen
SFINX
Na talloze treden
doen mijn voeten me, bebloed & bebleind
voor haar verschijnen
verblindend en (voorlopig) geharnast
dan weet ik, dat het zover is
dat ze hét zal vragen
en ik zeg ALTIJD: ja
tot ik later; uren, dagen weken
zucht, zoek en zielig
blijf keren, keer op keer
rechtsomkeer maak
KRACHT
Op het plein van een lang vergeten kolonel
komen ze iedere dag, met z’n zessen toe
drinken hun Pools bier op de bank
ondanks hun waterige ogen
zijn ze niet dezelfde: iedere dag een ander
Later wordt hun bank een troon
en voor wie goed luistert, wordt duidelijk
wat allemaal gebeuren moet
hun strenge stemmen dragen de blijde boodschap
iedere hoek van de straat tegemoet