Eén jaar later, wanneer alles één keer zonder jou was.
Twee jaar later, wanneer alles twee keer zonder jou was en dat niet meer nieuw is.
Vijf jaar later, wanneer mensen verwachten dat het wel beter gaat ondertussen, maar jij dat niet zo zou omschrijven.
Tien jaar later, wanneer niemand er nog naar vraagt.
Viertien jaar later, wanneer je hem exact even lang levend als dood in je leven hebt gehad.
Vijftien jaar later, wanneer hem langer dood dan levend in je leven hebt gehad.
Achttien jaar later, wanneer je ondertussen zelf een kind hebt en alles nog minder of net meer begrijpt.
Negentien jaar later, wanneer je dit schrijft.
Met het besef dat hoewel het verdriet niet meer prangend is en je steeds minder plots overvalt, het wel blijft en deel is geworden van jezelf.
Het gaat nooit weg omdat jij weg bent voor altijd.
Soms vraag ik me af of je dit verdient, zo'n permanent pijnlijke plek in mijn bestaan, een lelijke klein tattoo aan mijn binnenkant.
Je was niet zo'n geweldig goede mens.
Je was niet zo'n geweldig goede papa.
Maar misschien verdient ieder mens het om mee gedragen zonder verheerlijkt te worden.
Misschien kan ik verdrietig zijn dat je weg bent zonder je te missen.
Vandaag is een gewone dag.
Vandaag is geen gewone dag.
Beide gewoon.