Handleiding voor een Wereld die Niet in de Lesmap Staat
De directeur van het internet
heeft mij een sticker gegeven:
GESLAAGD
Ik plak hem op een banaan.
De banaan solliciteert onmiddellijk
naar een functie in de cloud.
Op school leerde ik
hoe een rivier naar zee stroomt.
Niemand vertelde mij
waar meldingen naartoe gaan
als je ze negeert.
Niemand tekende een schema
van een gebroken hart
met kleurcodes en legendes.
Niemand gaf een meerkeuzevraag:
A) vertrouwen
B) angst
C) alle bovenstaande antwoorden
D) je batterij is bijna leeg
Leraar,
ik heb uw formules nog steeds.
Ze zitten ergens tussen oude wachtwoorden en recepten die ik nooit maak.
Soms haal ik ze boven en houd ik ze tegen het licht.
Ze lijken correct.
De wereld blijft weigeren om de uitkomst in te vullen.
Volwassenen lopen rond met koffiebekers en toegangspassen.
Van ver lijken ze deskundig.
Van dichtbij zijn ze zoekgeschiedenis.
Ze weten ook niet precies wat er aan de hand is.
Ze bewegen gewoon overtuigend.
Ik dacht dat de test zou beginnen na het laatste examen.
Maar de test blijkt overal te zijn.
In de supermarkt.
Om drie uur 's nachts.
In een gesprek dat eindigt met: "Doe wat goed voelt."
Wat betekent dat zelfs?
Mijn gevoelens hebben vergaderingen zonder notulen.
Leraar,
kunt u mij nog één ding leren?
Niet hoe ik moet winnen.
Niet hoe ik gelijk krijg.
Maar hoe ik rustig kan blijven
wanneer de kaart van de stad
niet overeenkomt met de stad.
Wanneer de handleiding een roman blijkt.
Wanneer de nooduitgang leidt naar een grotere kamer.
Ondertussen blijf ik oefenen.
Ik voer mijn onzekerheid regelmatig water.
Ik geef mijn fouten namen.
Ik zwaai naar de toekomst alsof zij in een voorbijrijdende bus zit.
Soms zwaait ze terug.
Soms is het gewoon mijn spiegelbeeld in het raam.
Maar de bus rijdt verder.
En vreemd genoeg
stap ik toch in.
Tekst : Manfred - 2 juni 2026