hangbrug

Wim Vandeleene
28 nov. 2017 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

een kloof, uitgesleten door een rivier.

een blik in de diepte snoert ons de keel af

en weegt op de borst. daar baadt een bodem

in een schaduw die de vrije val uitlokt.

 

wij, doof voor elkaar, kiezen de eigen kant

tot het midden een brandpunt, een raakpunt wordt.

enkele stappen achteruit, tot we ver genoeg van de rand

pijlers heien die een raakvlak dragen kunnen

 

de weg naar een belofte, door geen overkant ooit ingelost.

we spannen kabels alsof we de kloof dichttrekken.

tot we traag naar het midden schuifelen

twijfelend aan de kracht van de brug.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
28 nov. 2017 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked