Al jaren kom ik in dit kapsalon. Het is te zeggen, een veel dapperdere en tevens fictieve versie van mezelf. Vanop een veilige afstand sla ik het dagelijkse geharrewar gade en droom ik van een ander leven.
Ik zie mezelf naar binnen stappen door de deur die winter en zomer openstaat. De indringende geur van haarlak, verzachter en een pot verse koffie die in het keukentje achterin staat te pruttelen, slaat om me heen en omhelst me als een oude vriend. Het belletje rinkelt en trekt de aandacht van de andere cliënten, maar ook die van haar: de vorstin van het kapsel. Deze versie van mezelf glimlacht vriendelijk bij wijze van begroeting, mijn ogen verraden echter een dieperliggende boodschap. Een waarvan ik weet dat zij, de bloedmooie kapster, ze kan lezen. Met de schaar in de hand, wijst ze me een lege stoel aan en gebaart ze dat ik mag plaatsnemen. Mijn blik volgt deze ravissante verschijning via de grote spiegel en ik observeer met hongerige ogen hoe geoefende handen en slanke vingers de haren van een andere vrouw beroeren, iedere beweging trefzeker en berekend. De mond van mijn knipgodin beweegt ritmisch en ik zie hoe het puntje van haar Elysische tong telkens, kort, haar lippen roert wanneer ze de letter ‘l’ uitspreekt. De lucht is dik van een onuitgesproken verlangen en haarlak.
Deze versie van mezelf is zelfzeker, koelbloedig en weet perfect wat ze hier komt doen. Ik neem plaats aan de wastafel, frutsel met behendige vingers het elastiekje los en schud een bos blonde haren in model. De aanwezigheid van de goddelijke vrouw achter me doet me sidderen. Doortastende vingers op mijn hoofdhuid vertellen me zonder woorden wat ik wil horen. Elke beweging, elke aanraking, elke ademhaling, … Een bevestiging van wederzijds verlangen. Een belofte op een waardevol einde aan ons verhaal. Het water stroomt en de lucht is nog steeds dik van de haarlak, maar nu ook van de spanning die tussen ons hangt.
Beleefde plichtplegingen en een stoïcijnse streling langs mijn hals tijdens het vastknopen van de schort. ‘Ja, het is een prachtige dag’, antwoord deze stoutmoedige versie van mezelf en daarbij werp ik de spiegel een knipoog toe die onmiddellijk doel treft. De koningin van schaar en kam slikt hoorbaar en buigt zich voorover. Haar adem streelt de fijne haartjes op mijn kaak en zorgt ervoor dat ze rechtop komen te staan. Of het kort mag? ‘Ja, doe maar heel kort. En neem rustig je tijd.’ Een kneepje in de schouder. De lucht is ondertussen zwanger van een bijna tastbare, erotische lading.
Vaardige handen ontknopen de handdoek en schudden hem in één beweging uit. Een seconde lang vangen onze blikken elkaar en het lijkt alsof de wereld stilstaat. De kapster reikt me een spiegel aan en terwijl ik hem aanneem, verzeker ik me ervan dat onze handen even raken. Deze versie van mezelf kijkt tevreden, draait zich glimlachend om naar haar kunstenaar en sluit de ogen. Ik voel de warmte van haar lippen op de mijne en ontspan. De geur van de haarlak prikkelt in mijn neus en de anticipatie prikkelt in mijn lendenen.
Al jaren komt die versie van mezelf in het kapsalon. Dit exemplaar echter, deze angstige en helaas levensechte persona, neigt tot conformisme en komt zo niet verder dan begeren vanop afstand. Een bijna obsceen gadeslaan van achter de veiligheid van het grote, glazen raam. De afstand voorzichtig bewarend door me aan de overkant van de straat te posteren en daar te dromen van een leven dat ik zou kunnen leiden. Het leven dat ik zou willen leiden. Het leven waarover ik niet durf praten en het leven waarvan ik niet weet hoe ik eraan moet beginnen.
En dus blijven mijn haren lang.