Het leven-ding heeft me ingehaald.
Als een dief, geslepen en verscholen in de schemering van mijn nieuwe ochtend en in alle stilte.
Onrust heeft het gezaaid, verpakt in kleinigheden.
De geborgenheid van melancholie in overschot na het kwartier van razernij aangestoken door de massaproductie aan kilte van de dagelijkse overlevingslijd.
Elke poging van overstijging en elke bestegen overstijging omlaaggezogen door de fundamenten van mijn mismaakte ziel.
Een sloppenwijk aan interpretaties en oordelen schots en scheef door elkaar.
Onsamenhangend en in geschil.
Een marathon op sprintsnelheid.
Elke dag opnieuw.
En toch moet ik een baken van licht blijven in deze roetzwarte waanzin.
Want wie anders gaat er mij behoeden van te pletter te slaan tegen de hallucinante alledaagsheid.