het uitgewiste pad

Wim Vandeleene
6 apr. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

het vertrek, de bijlslag die de bol splijt.

ik ben weer half. de wonde, het breukvlak dat ik zalf

tot het doorlaatbaar wordt. Ik duw er mijn hand in

en haal er een kern uit, een ei dat nog brandt.

 

het straalt rood uit, koelt tot zwart.

ik moet broeden tot het kuiken vliegt.

van de sluier die ons omwond scheur ik stroken

waarmee ik een wonde verbind. ik wentel me in een bed van ijs.

 

het verdooft me.  kussen verdampen, handen laten geen sporen.

de wonde wordt een litteken, een naad die herinneringen lekt,

een verhaal dat me wekt. ik ren terug langs onze lijn.

de spons veeg ik over de voetsporen terug tot hier.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
6 apr. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked