Ik dacht in een ver land hoef je niet te bestaan.
De ooit beloofde dennenboom
Truffelolie
Ontblote schouderbladen en de splinter daartussen
De taalvreemde vreemde
Wist ik veel dat je onontkoombaar was, waar ik ook ging.
Het verhitte borstbeen, de splinter.
Steeds terugkerend, al knepen we de vingers samen tot ze brandden.
Ze zeggen dat alles voorbijgaat, maar
groot verdriet blijft groot verdriet,
hoeveel water je ook drinkt.