Hier en nu
Liefste Lies,
Ik heb wat zitten neuzen in oude foto albums uit onze jeugdreizen. De foto is genomen in Zinal in augustus 73 van de vorige eeuw. Voor een berghut. Alleen meisjes. Zongebruind kijken we allemaal vrolijk in de lens. We waren 17. Het lijkt een eeuwigheid geleden en toch herinner mij die vakantie nog altijd zoals al onze vakanties trouwens. We hebben samen mooie momenten beleefd. Door het werk van onze vaders konden we elk jaar goedkoop een stukje van de wereld zien. We schreven toen al jaren naar mekaar. Thuis hadden we allebei geen auto en geen telefoon. We woonden op dertig kilometer van elkaar maar in die tijd was zo’n afstand bijna onoverbrugbaar. We schreven dan maar brieven. Brieven schrijven was toen meer dan een hobby. Wekelijks zat er wel eentje in de bus. Ik bewaar ze nog altijd op zolder.
Op de foto herken ik bijna niemand meer. Alleen Annie. Zij was de dochter van een directeur, had chiquere kledij en reisde eerste klasse. Onze vaders waren mekaniekers in Schaarbeek. Wij reden in tweede klasse met de paarse ‘coupons’ zoals dat toen gebruikelijk was. Ik herinner mij nog dat ze vertelde over de Olympische Spelen van München. Haar oudere zus was daar in 1972 hostess geweest. Maar eigenlijk was het wel een toffe, ze was ook altijd in voor een grapje.
Natuurlijk zit daar ook Hendrika (te pronken in haar bikini). Die woonde in een naburig dorp. Ze heeft na de vakantie mijn lief ingepikt en is er mee getrouwd . Gelukkig is ze nooit geweest. Zeven jaren en een zoon later is hij bij haar weggegaan. Zo vertelde ze me onlangs op een feest waar we toevallig samen waren. Ik herkende haar (na twee keer kijken). Zij kende mij niet meer en wist ook niet meer wie jij was.
Op de foto staan we met onze onafscheidelijke zelf gehaakte mutsjes met pompon. Hoeveel jaren hebben we die niet gedragen. Elk jaar in een andere kleur. Wij waren ook altijd aan het zingen. Onze favoriete liedjes waren protestliederen. Nu nog ken ik de woorden uit het hoofd. Koop een geweer en Donna Donna. We zouden de wereld gaan verbeteren.
Nog één jaar zijn we samen op reis geweest. Jij ging niet verder studeren en zou snel trouwen met je jeugdliefde. Nog twee jaar hebben we brieven geschreven. Daarna is onze vriendschap verwatert. We hadden dan wel een auto en een telefoon maar de magie van op reis zijn was er niet meer. Onze mannen konden het ook niet echt met elkaar vinden.
Jij maakte een bekende chocoladefabriek aan het Zuid station rijker en ik verruilde mijn dromen voor een baan bij de bank. De wereld hebben we misschien niet echt verbeterd maar als ik nu met het wereldkoor Donna zing, ben ik weer zeventien.
Vele groetjes van je copine
How the winds are laughing
They laugh with all their might