Beste Fabienne,
Vind jij het ook moeilijk om één belangrijke ontmoeting te kiezen?
Deze schrijfopdracht lijkt om ontboezemingen te vragen. Opletten dat ik niet te zweverig word!
Soms brengt het leven verrassingen of katalysators. Is dat omdat je er zelf klaar voor bent of kent die andere de toverspreuk die je dieper raakt dan de huid?
Een keerpunt in mijn leven kwam in 1995 met de ontmoeting met stagementor Gert. Hij passeerde in mijn wereld als 3e jaar student.
Gert was anders, hij leek mij op dat moment echt te zien. Iets wat ik nog nooit eerder gevoeld had. Hij had iets mysterieus. Hij leek mij te willen doorgronden. “Haal je niets in je hoofd. Je ziet dingen die er niet zijn. Je hoopt dat hij je interessant vindt. Waarom zou hij?” was de mantra in mijn hoofd de eerste dagen. De wereld was hard in die tijd en “hard to get” ook.
Ik wilde zoveel mogelijk met hem op ronde. Hij lachte om dezelfde dingen, was ook nog zoekende in het leven, wilde de wereld echt verbeteren (wat hij ook deed in mijn geval) geloofde in het goede van elke mens en gaf ook de indruk mij te appreciëren.
Voor hem leek niets onmogelijk. Hij was amper 6 jaar ouder maar hij straalde de wijsheid uit, die ik wou. Hij stelde mij vragen die niemand eerder stelde. Valt het op dat ik hem grondig bewonderde?
Onze ontmoetingen raakten mij zo diep dat er een deur in mij open. Oeps, te zweverig?
Een zalig frisse wind bracht energie en hoop. Licht in duisternis en warmte in het vriesvak.
Misschien denk je nu dat er een liefdesrelatie volgde? Dat er passionele avonturen beleefd werden? Liefde was er zeker. Maar een echte relatie als in “koppel” is er nooit geweest.
Ik kwam van ver en was te bang van meer dan die ene echte kus. Hij gaf zelf ook aan dat hij niet klaar was voor een nieuwe relatie. Teleurstelling maar mogelijk ook opluchting. Ik had hem toch niet kunnen bieden wat hij verlangde. Hem liet ik gaan, maar zijn energie hield ik vast.
De vlinders in mijn buik waren prachtig en ik voel dat er nog steeds rondfladderen als ik aan hem denk.
Door Gert was ik plots wel klaar om verdere stappen in mijn leven te zetten. Me open te zetten voor anderen. Zelfvertrouwen zal nooit mijn zwaarste rugzak worden, maar kreeg in die jaren toch enkele kilo’s bij.
Zonder groot afscheid scheidden na enkele jaren, waarschijnlijk vooral door mij. Bang om de magie van toen te verliezen, ben ik weigerachtig om hem actief terug te gaan ontmoeten. Wat denk je, Fabienne? Is dat gek van mij?
Ik ben toen Frans gaan bijstuderen in avondschool, want ik wilde naar het buitenland, ontwikkelingshulp… Daar, in de Franse les, gebeurde een tweede wonder, de man van mijn leven was er ook. Ik kon me openstellen en had voldoende vertrouwen om hem te versieren tot een filmavondje. De liefde werd werelds, meer dan eens was hij mijn coach en de engel die mij mama maakte. L’amour était arrivé.
Mijn leven werd nooit echt avontuurlijk of wereldverbeterend. Maar persoonlijk legde ik op een heel traject af. Zonder grote vijanden, leerde ik steeds beter aanvaarden dat eenzaten ook ok zijn en word ik minder vijand van mezelf. En dat is al heel wat.
Ik was gered. Wie is jouw redder?
Groeten
Inge