ijsmummie

Wim Vandeleene
17 jan. 2019 · 0 keer gelezen · 1 keer geliked

ik vond mijn stamvader terug

op de tong van een gletsjer, met koperbijl

en berenmuts, gaaf bewaard met nagels,

huid en haar, ouder dan Toetanchamon.

de rook van houtskool nog in de longen,

stuifmeel in de gaten van zijn gebit.

ribben, door ijs verpletterd.

 

ik bood hem de nodige zorg aan,

droeg hem het dal in, wreef hem warm

en hees hem in verse kleren op een stoel.

terwijl de thee trok viel hij moe voorover.

verman je, zei ik.  even later, leek hij in een staat 

van ontbinding en wees ik hem hoffelijk

maar niet langer gastvrij, de deur.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
17 jan. 2019 · 0 keer gelezen · 1 keer geliked