https://adventuresfarawayfromhome.wordpress.com
Wauw. Onbeschrijflijk hoe mijn weekend was. Zucht, heerlijk. Hmm.
Een weekend met als thema ‘vasthouden en loslaten’, een therapieweekend. Al voelde het meer als thuiskomen dan als therapie.
Vasthouden en loslaten, wat eigenlijk hetzelfde is, en neerkomt op: laten zien, tonen.
In plaats van je handen naar beneden, zodat alles er kan uitvallen als je ze opendoet, draai je uw palmen naar boven, naar het licht en de lucht en open je ze, alles blijft erop liggen, maar je opent ze, naar de liefde. Met de liefde. Hier is het, hier ben ik. BAM.
Zoveel leerde ik. Zo weinig dacht ik. Zoveel deed ik. Zoveel liet ik zien. Woorden kunnen zo weinig uitdrukken wat ik voel en voelde. Het is het niet waard om te beschrijven wat we allemaal gedaan hebben, het doet te kort aan wat er ontstond. Het zou zowaar verdwijnen zodra ik dat probeer. Ik voel het gewoon, voel maar, het was fantastisch.
Het bruist, het borrelt en het klutst. Ik wil meer!
Bij deze vage woorden zal het blijven. Meer kan het niet worden, het is een diepgeworteld gevoel. Niet onder woorden te brengen. Ik geef het je graag, ik toon het met plezier als ik je zie, als ik je in het echt tegenkom.
Het enige wat ik kan delen, is wat het met me deed, wat ik ben te weten gekomen.
Ik weet nu, ik voel nu meer dan ooit: ik ben een vrouw. Ik ben een volwassen vrouw. Niet langer die jongen, ‘one of the guys’, niet langer het kleine meisje dat ik altijd zal blijven in de ogen van een moeder. Nee, ik ben een vrouw. Hallo! Hier ben ik dan; joehoe!
Voor het eerst zie ik mezelf. Voor het eerst zie ik mezelf, echt. Ik ben een volwassen, mooie, super toffe vrouw. Ik durf het zelfs te zeggen, zonder dat ik me schaam. Het is gewoon zo. En ik heb energie voor duizend. In de eerste plaats voor mezelf en wat er over is, dat gebruik ik graag om met jullie te delen. Maar in de eerste plaats voor mezelf.
“Wat jij voelt, kruipt ook in mijn kleren.
Het pantser op de borst,
Adem die stokt,
Tranen die wegkruipen achter uw oogleden
Trillend vertel je verder
Mijn handen klammen
Heftig.
Mijn hele lijf trilt mee.
Verbaasd dat ik voel wat jij niet kan benoemen.
Vroeger ging ik naar huis met jouw gevoel,
nam ik het mee onder mijn arm en maakte het me eigen
Nu weet ik beter
en zorgvuldig vouw ik uw uitgepakte cadeautje weer dicht.
Bedankt.
Ik geef het terug, het is van u.
Cadeautje onder de arm stap je weg
en kijk ik je na.
Mijn lichaam terug het mijne.”
(14 juli 2017, Kristien Maus)
Oh, en ik speel zo graag! Ik speel. Ik spring in het rond, ik huppel, ik schreeuw. En ik speel! Schommelen, springen zo hoog op de trampoline, gewoon omdat ik er zin in heb een naakte plons in het koude vijverwater, als een aapje klouter ik in de bomen. Ha! Vrijer heb ik me nog niet eerder gevoeld.
Ik zing, het hele weekend lang. Overal waar ik kom. Ik zing! Ik dans wat in het rond.
Ik ben. Bedankt! Ik ben. Een vrouw.