In het verdriet van de bomen
Het verval om ons heen
Vervaagt de sluier
Aant zicht ontrokken menselijkheid
Wij blijven lijden in stilte
Waar de wereld koud en wreed is
Ligt troost in de hardheid van iedere dag
Waar onze wortels verankerd zijn
Blijven wij lijden ... in stilte
Als later nu is, en nu alweer voorbij
Waar blijft de tijd, tikkend, sluipend
Langzaam vervagend
Onuitwisbare vergankelijkheid