Teneergeslagen kijk ik neer op de wit marmeren graven die blinken in de zon.
Duizenden mannen, vaders, kinderen en geliefden staren mij aan.
Strijders der vaderland, der vadsige politiek.
Slachtoffers van jeugdige onbevreesdheid gekenmerkt door een voorliefde voor avontuurlijke uitstap naar de kust.
Getraumatiseerd door strijdlust der vijand.
Shell shock.
Zij die zich gelukkig mogen prezen leven verder in een jewelste van nachtmerries, angst voor mayonaise op basis van mosterd , fluitketels en donder.
De grote oorlog... wat is er groots aan een gruwel die niet te beschrijven valt?
Aan een verloren generatie die ten onder gaat aan een politiek schaakspel met als inzet de modderige velden?