Je begon het jaar
zoals je vaak begint,
met aandacht voor wat niet riep.
Een stilte die geen leegte was
maar een kamer zonder meubels
waarin je eindelijk kon horen
hoe je eigen stappen klonken.
Je droeg zachtheid
als iets breekbaars in je jaszak,
en noemde het voorzichtigheid.
Je noemde het respect,
het zachte niets,
om het niet te laten schrikken.
Er waren ontmoetingen
die geen naam vroegen,
alleen aanwezigheid.
Gesprekken die bleven hangen
adem in koude lucht.
Je zei: we zien wel,
maar je hart
had al drie keer echt gesproken.
Je leerde afgelopen jaar
dat nabijheid niet verdwijnt
wanneer je haar aankijkt.
Dat verlangen geen schuld is
en geen claim,
maar een vorm van verschijnen.
Soms bleef je staan
in, het idyllische tussen,
dat zachte niemandsland
waar niemand verliest
en niemand gekozen wordt.
Het was er veilig, waarachtig
maar net niet genoeg.
Je schreef om niet te verdwijnen,
iemand te zijn
zonder hem meteen te moeten verdedigen.
In je verhalen
mocht je dichterbij komen
dan in het leven,
en vreemd genoeg
was dat geen leugen
maar een oefening.
Er was een moment
(of meerdere, 2025 hield het niet bij)
waarop je bijna sprak.
Haast zei:
dit doet iets met mij.
ternauwernood liet bestaan
wat al bestond.
En toch:
je bent niet hetzelfde gebleven.
Je verschoof.
Een halve stap.
Soms is dit alles
wat een leven nodig heeft
om niet langer rond zichzelf te cirkelen.
Je staat nu minder stil
om niemand te storen.
Luistert nog steeds,
maar je bent hoorbaar geworden.
Weet:
zuiverheid ontstaat niet vóór de daad,
maar erdoorheen.
Het jaar eindigde
niet met een antwoord
maar met een houding:
rechtop genoeg
om gezien te worden,
zacht genoeg
om niet te verharden.
En ergens,
tussen wat je losliet,
wat je eindelijk durft te houden,
staat deze zin,
niet luid,
wel onomkeerbaar:
Ik zal mezelf niet kleiner maken
om nabijheid veilig te houden.