Lezen

Brief aan Jeanneke

Lieve Jeanneke, Een paar dagen na de start van die bevreemdende lockdown, hebben wij gejubeld en gelachen. Het voelde bijna ongepast om temidden van zoveel drama zo’n intens geluk te voelen. Alsof je de slappe lach krijgt tijdens een uitvaartplechtigheid. Maar er was nu eenmaal wonderlijk nieuws, zo massief dat het simpelweg niet te onderdrukken viel: in mijn buik zou een kind groeien. Jij! En groeien doe je volop. Nog 7 weken en dan maakt de wereld kennis met jou, en jij met de wereld.  Maar ik kan het niet helpen: ik maak me zorgen. Want op wat voor een wereld zal ik je zetten? Fraai is die er niet aan toe. Onze samenleving wankelt onder een pandemie. Er is een klimaatcrisis die met de dag tastbaarder wordt. En het publieke debat geraakt verzuurd met polarisatie, racisme en gecrispeerde bekrompenheid. Op Facebook en in de media overstemt een handvol roeptoeters al wie zich kwetsbaar opstelt, al wie niet meekan, of wie vooral een knuffel nodig heeft.  Net nu iedereen nood heeft aan wat mildheid, trekken velen zich terug in het starre eigen gelijk. De muurtjes rond de eigen mening worden hoger, wat zich daarachter afspeelt, wordt minder zichtbaar en moeilijker te ontrafelen. Net nu een klein gebaar van vriendelijkheid, zoals de glimlach van een toevallige passant, zo’n deugd zou doen, verdwijnt die achter een masker. Corona heeft ons veel afgepakt, maar misschien wel vooral: de vanzelfsprekendheid en spontaniteit van het alledaagse. En toch. Terwijl jij veilig in mijn buik groeide, groeiden er ook mooie dingen in Vlaanderen, dingen waardoor we weer hoop kregen dat het alsnog goed komt. Zoals Herman Van Veen het zingt: de wereld is niet mooi, maar jij kan haar een beetje mooier kleuren.  Want misschien lijk je wel op je tante, die elke dag de stormloop aan ongeruste patiënten in haar huisartsenpraktijk trotseert. Of op die andere tante, die er op alle mogelijke manieren voor zorgt dat nieuwkomers toch nog Nederlands kunnen leren en hier een toekomst kunnen opbouwen. Misschien heb je wel wat weg van die Afghaanse vriend die al zoveel tegenslagen kende en ook nu weer rechtkrabbelt. Of heb je de ruime blik van die kranige grootnonkel, die zich ondanks zijn ziekte zorgen maakt om mensen in armoede. Of misschien ontpop jij je wel tot een soort van sociale superlijm, zoals die ene vriend die onze vriendengroep op creatieve wijze bij elkaar weet te brengen. Misschien treed jij wel in de voetsporen van die zeldzame experte die de nuance zoekt en ruiterlijk toegeeft dat zij het ook allemaal niet zo goed weet.  Of word je zoals die koppige buurman, die blijft klappen voor de mensen in de zorg, nog lang nadat iedereen daarmee gestopt is.  Misschien raak je wel geïnspireerd door die zonderling, die tussen al het geweeklaag door, mildheid predikt. Mildheid tegenover onszelf en tegenover elkaar. Of krijg je energie door die kleine, maar groeiende groep politieke leiders, die de strijdbijl en het gekibbel begraaft, en zich eindelijk echt wil inzetten voor de toekomst van ons allemaal. Wat zijn we ontzettend benieuwd naar jou. Zal je de schone krullen van je vader hebben, en de aanstekelijke lach van je moeder? Of erf je ons piekergedrag en je moeders ambetante voeten? Maar vooral: wat voor iemand zal je worden? Soms dromen we daar hardop over. Dan word jij een handelaar in goeds, een geluksmarchand die wiegende bomen plant, een bellenblazer onversaagd, die alles en iedereen met vrolijke glans belaagt. Een liefdesverspreider, een armoedebestrijder, een onvermoeibare levensbegeleider. Maar het is niet aan ons om jouw pad uit te stippelen. Word maar gewoon helemaal wie je zelf wil. En ongeacht wat de toekomst brengt: jij bent er nu al in geslaagd om de wereld mooier te maken de voorbije maanden. Uitkijken naar jouw komst was een kristalhelder lichtpunt, het bracht ons en onze families en vriendengroepen dichter bij elkaar, en deed ons beseffen wat er echt toe doet. En nee, onze samenleving is er nog niet. We hebben nog heel wat voor de boeg. Maar maak je maar geen zorgen, daarvoor is het nog te vroeg. Veel te vroeg. Bemoedigende groetjes, Je mama in spé (en je papa schreef mee)   Auteurs: Lies Steurs (17-11-1990) & Hendrik Moeremans (27-07-1987)

LiesSteurs
0 0

Een onvergetelijke vakantie...

Beste Vlamingen “Met een gigantische snelheid razen we door de lucht. Ik zit op een vliegtuig met aan boord nog twintig andere reizigers. we zijn verplicht om onze gordel aan te houden tijdens onze lange vlucht van 258 dagen. Op dit moment is onze vliegreis bijna afgelopen, we komen morgen eindelijk aan land. Ik ben blij en opgelucht tegelijkertijd want de vlucht was eentje van lange tijdsduur. Ik vind het spannend om terug te keren naar het land waar ik oorspronkelijk op de wereld ben gebracht. slapen zal moeilijk worden met al de gevoelens die door mijn hoofd spoken. Zullen mijn grootouders nog leven? Liesl mijn oude schoolvriendin, zou ze mij nog kennen? Ik heb geen besef van hoe laat het ondertussen is want tijd bestaat hier niet. Ik kijk door het raampje van het vliegtuig en droom weg in de weelde van de verschillende lichtbronnen die rechtstreeks op het netvlies van mijn ogen vallen. Ik begin een beetje slaperig te worden. Ik pak een deken en mijn vestje zodat ik mij kan klaarmaken om te verdwalen in mijn onvoorspelbare dromen. Dit was het voor vandaag. Morgen ben ik weer terug! Sven Wirix” Op het moment dat ik het dagboek sloot verloor het vliegtuig zijn evenwicht. Het alarm gaat af maar omdat alle passagiers aan het slapen waren, heeft niemand het alarm opgemerkt. De piloot heeft zijn best gedaan om zijn koers verder te zetten maar tevergeefs. Het vliegtuig stort neer op aarde. Alle passagiers zijn buiten bewustzijn behalve één persoon, namelijk Sven. Hij kijkt naar boven en kan niet begrijpen wat er zich allemaal afspeelt. Hij kruipt naar het mobieltje dat ligt te rinkelen op tien meter afstand verwijdert van hem. Hij is zwaar getroffen door de crash, hij verliest veel bloed en kan moeilijk ademen.Met alle moed pakt hij het mobieltje en belt hij de hulpdiensten. Het laatste wat hij zag waren de blauwe zwaailampen die zijn richting uit kwamen. “Het werd opeens zwart voor mijn ogen. Ik kan me nog vrij weinig herinneren wat zich daar afspeelde op het moment van de crash. De verplegende robot die mijn bloedwaarden kwam opmeten en de nodige medicamenten op mijn nachtkastje van mijn kamer achterliet, vertelde mij dat ik een maand in coma heb gelegen. Ik schrok natuurlijk enorm van wat de robot mij vertelde. Hij had ook positief nieuws, ik mocht morgen eindelijk het ziekenhuis verlaten! Mijn ouders hebben het helaas niet overleefd, telkens als ik er over begin te praten krijg ik het zwaar. Ik heb het er liever niet over. De zon duikt onder de horizon en de avond valt. Dit was het voor vandaag. Tot Morgen!” Sven werd de volgende dag wakker gemaakt door de brandende zonnestralen die door het grote glasraam op zijn gezicht schenen. Om negen uur werd hij ontslagen uit het ziekenhuis. Voordat hij uiteindelijk mocht gaan moest hij nog een test op het coronavirus doen. Hij lag met zijn lichaam bekrompen op het bed en de robot maakt een hersenscan. Op basis van de hersenactiviteit kon de zorgrobot zien als de hersenstructuur van de persoon verandert was of de oorspronkelijke vorm had. Vol enthousiasme stapte hij naar buiten maar die vreugde was van korte duur. Alles was verandert. De gehele samenleving was verandert, net zoals de sociale en samenhangende omgeving waar hij was opgegroeid. Hij zag zelfrijdende voertuigen, ook krioelde het van de fietsers en voetgangers. Slenterend zette hij een stap richting de stoep maar ver geraakte Sven niet. Hij bewoog van links naar rechts en zijn evenwicht was ook niet optimaal. Eenmaal aangekomen bij de supermarkt wreef hij diep in zijn ogen. Ze voelden aan alsof ze al dagen niet meer waren geopend. Een felle lichtflits was alles wat hij zag. Hij was op zoek naar de knapperige zoete kaneelbroodjes die zijn oma altijd maakte toen ze nog leefde. De broodjes waren altijd mooi goudbruin met een egaal laagje glazuur bovenop. Hij kreeg het water in zijn mond. Zijn oog valt op een hoekje van de winkelrek waar de producten uitgestald staan. Er steekt een minuscuul opgevouwd briefje tussen de spleet van de rek. Hij pakt het briefje voorzichtig op en plooit het open. “Vandaag 18 Oktober 2020. Complete volksverhuizing richting Mars wegens coronacrisis.” Sven schrikt en door zijn reactie dwarrelt het papiertje op de grond. Hij zet het op een rennen en verstopt zich in een verlaten achterbuurt waar de vele drugsdealers zich verschuilen en  de muren zijn volgespoten met de meest vulgaire graffiti.  “Iemand help! Ik kan dit niet meer! waar, waar zijn mijn ouders? Ze waren dood gebleven in het ongeluk. Iemand die mij alstublieft wilt uitleggen wat er allemaal is gebeurd? Ik ben zo verward. Radeloos. Alles is zo veranderd, en met alles bedoel ik de hele wereld. Letterlijk alles! Toen ik voorbij de kassa’s rende in de supermarkt merkte ik op dat er helemaal geen caissières waren. De gehele betaling werd automatisch geregistreerd en het geld werd van de persoon zijn bankrekening gehaald zonder iets te tonen.” Toen ik aan het schuilen was in de achterbuurt zag ik een kleine hond. Het was geen puppy meer want de hond had geelbruine tanden,verwarde grijze haren en zijn mobiliteit was uitermate slecht. Ik strompelde naar het hondje en gaf hem een naam. Ik noemde hem Max want zo heette mijn vorige viervoeter die helaas twee jaar geleden overleden was. De hond gedroeg zich vreemd, precies alsof hij me iets wou laten waarnemen.” Met de hond voorop, volgt Sven zijn spoor. Samen doorkruisen ze de zijbuurten, het centrum van de stad en de verschillende natuurparken tot ze op een gegeven moment aankomen bij een trap. De hond keert weer terug naar zijn oorspronkelijke leefomgeving en Sven staart naar het bordje bij de trap :”l’histoire des catastrophes dans le monde de l’enfer”. Zonder erbij na te denken spurt hij naar de trap,ademt hij diep in, pakt hij de railing van de trap stevig vast en gaat stapvoets naar beneden waarna hij tenslotte arriveert. Hij ziet een groot boek liggen getiteld naar het bordje bij de trap. Met trillende vingers klapt Sven het boek open. In het boek staan alle rampen in van de voorbije jaren. Hij krijgt waterige ogen en leest verder. Na al die jaren is het allemaal duidelijk geworden. Het coronavirus werd zo intens dat een volksverhuizing genoodzaakt was. Mensen werden kannibalen en gingen hun eigen soort uitmoorden. Complete paniek brak uit want zowel overheid als de bevolking deed weinig aan deze grote crisis. Na het lezen van de allerlaatste pagina vouwt hij het boek toe met een gevoel van tevredenheid en loopt hij naar buiten. Hij pakt een foto tevoorschijn van zijn gezin, sluit zijn ogen en droomt over de mooie momenten die toen nog de realiteit waren.      

sven wirix
0 0

Veiligheid Verantwoordelijkheden en Plichten!

Hey,dag,hallo,hoi,… Vlaanderen   Ik zou het graag willen hebben over de veiligheid van bepaalde dingen die spijtig genoeg dagelijks gebeuren. En waar niet heel veel mensen zich druk over maken, of ook niemand die hier iets aan doet. Daarvoor ben ik hier! Ik zal jullie mijn kijk op bepaalde dingen   Ik heb een groot probleem met de VEILIGHEID in Vlaanderen. Niet alleen voor meisjes maar ook voor jongens, omdat ik altijd iedereen hoor zeggen dat meisjes hun niet veilig voelen. ik denk dat dit ook zo is voor jongens. Maar die geven het gewoon veel minder snel toe. Met veiligheid bedoel ik niet alleen de veiligheid buiten, maar ook de veiligheid online. Ik vind het belangrijk dat iedereen zich veilig voelt. En niet dat als we rond 10 uur nog buiten zijn, en alleen naar huis zouden moeten dan nog moeten denken over wat je zou doen als er iemand stopt, of moeten nadenken over wat je allemaal zou kunnen doen als er iemand je zo maar zou aanraken, ik weet dat heel veel vriendinnen dit maar normaal vinden, maar zelf denk ik zelf dat dit helemaal niet normaal is en dat dit onderwerp zo genormaliseerd wordt dat niemand het als een groot probleem gaat zien, terwijl dit wel zo is. Ik heb ook al eens meegemaakt, toen school was gedaan en ik nam de bus naar huis zoals ik elke dag doe, ik stapte af met een vriendin. We zagen een man in de auto zitten die naar meisjes was aan het kijken en ondertussen was hij aan het masturberen. Hij zag ons ondertussen ook al en begon allemaal signalen en tekens te doen dat we naar hem moesten komen. Tuurlijk hebben we dit niet gedaan, maar voor jongere meisjes is dit wel een groot probleem die zouden misschien nog niet weten wat hij is aan het doen en ook niet wat zijn bedoelingen. We hebben uiteindelijk een hele omweg gedaan en sindsdien hebben we toch wel een beetje schrik. Ik vind het heel onlogisch dat wij zelf stappen moesten ondernemen, en dat dit gewoon “normaal” lijkt. Meerdere mensen hadden die dag ook die zelfde man gezien er werd toen ook naar de politie gebeld, maar die zijden dat ze hier niet echt iets aan konden doen. OMDAT HIJ ONS NIET FYSIEK AANRAAKT!!! VINDT U DIT ZELF NORMAAL? Momenteel zitten we ook aan meer dan 4000 aangiften die jaarlijks gedaan worden voor verkrachting voor zowel jongens als meisjes, ik vind dit persoonlijk heel veel en dit getal is nog niet eens iedereen er zijn heel wat meisjes en ook wel jongens die al eens aangetast of verkracht zijn geweest, maar hier gewoon niks over durven zeggen. Ik vind het heel belangrijk om hier iets aan te doen, ik weet zelf ook wel dat het niet makkelijk is om iemand voor zijn daden te stoppen, maar ik heb hier misschien een oplossing voor door naar elke persoon in Vlaanderen een brief te sturen, waarin ze gewoon 1 vraag moeten beantwoorden of we zouden dit ook kunnen doen via een mail. De vraag zou dan zijn op welke plaats voelt u zich onveilig zowel overdag als overnacht en dan zouden we de antwoorden met elkaar kunnen vergelijken en zien op welke plaatsen de meeste mensen zich onveilig voelen. Dan zouden we daar misschien camera’s kunnen plaatsen als het een openbare plaats is of we zouden ook politieagenten kunnen inzetten op die plaatsen die er misschien meerdere keren per dag voorbij zouden kunnen rijden. Er is wel een kans dat het probleem zich dan gaat verplaatsen naar andere plaatsen, maar dan moeten we met iets beters komen. En om de veiligheid niet alleen op straat te veranderen, maar ook online zouden we misschien onder elke foto die je stuurt op snapchat een watermerk zetten. Voor de mensen dat niet weten wat een watermerk inhoudt; dit is een logo, tekst of het zou ook een patroon kunnen zijn, dat wordt toegevoegd aan een drukwerk, foto’s, documenten om de echtheid aan te tonen of om het doorsturen/ kopiëren van bijvoorbeeld de foto tegen te gaan. Ik denk persoonlijk als we dit merk automatisch zouden zetten op elke foto dat online wordt gezet of verstuurd wordt, dan zou dit sterk helpen bij het niet verder verspreiden van bijvoorbeeld naaktfoto’s en dan zou je ook direct weten wie de persoon is die de foto heeft doorgestuurd, dus dan zou je die ook makkelijker kunnen straffen. En dan zou je het ook kunnen voorkomen dat die foto’s of video’s verspreid zouden worden op school. Want ik denk dat dit heel zwaar is voor de meisjes of jongens die dit meemaken door 1 misschien domme fout, al vindt ik het geen fout, want je mag zelf gewoon nog kiezen wat je doet en als je zelf vindt dat je er goed uitziet en dit wilt delen met iemand dan kan en mag dat gewoon. Dus ik vind niet dat de meisjes of jongens die die naaktfoto’s doorsturen naar iemand niet in fout zijn maar wel de personen die die foto’s dan gaan verspreiden.   Ik hoop dat hier iets aan gedaan zal worden, ik hoop dat jullie iets doen met mijn irritaties en oplossingen.   Vriendelijke groet, Lara De Bock :)

lara1
1 0

Racisme kan van mij part den hoogste boom in

Beste Vlaanderen, Racisme is niet makkelijk uit te leggen, want het is juist zeer complex. Het kunnen kleine onschuldige gebeurtenissen zijn die tot schrijnende zaken en gevolgen lijden. De oorzaak hiervan zijn racisten. Een racist is iemand die zijn eigen ras verkiest boven een ander ras op basis van godsdienst, huidskleur, afstamming,… Dit HAAT ik aan onze maatschappij en daarom schrijf ik hier een brief over voor te laten weten dat niet allen ik maar nog veel mensen hier niet achter staan er iets aan willen doen. Ik zal beginnen over iets wat vriendinnen er ik hebben meegemaakt. U kent waarschijnlijk wel Vlaamse Belang awel daar heeft het mee te maken. Dus een vriendin van mij Liza heeft een andere huidskleur. En op een dag stond er een lid van deze politieke partij flyers uit te delen. Haar vriendinnen dus ook Liza komen samen uit school. Wat doet de persoon die geeft alleen aan mij en een paar andere vriendinnen een flyer en niet Liza! Waarop Liza zegt “En ik?” waarop hij antwoord “Jij krijgt er geen!” Dit is puur racisme, Liza kreeg er geen omdat zij een andere huidskleur heeft. Vinden jullie dat oké? Nee toch? Racisme bestaan jammer genoeg al heel lang. Het was vroeger altijd de blanken die het goede deden en alles mochten. Denk maar aan de kolonisatie waarbij Belgen ja wij Belgen mensen uit Congo gingen halen om als slaaf in Amerika te gaanwerken. Waarbij ze tijdens de toch naar Amerika nog is afgrijselijk werden behandeld en daarna werden verkocht als slaven op een markt. Zo kan ik wel nog een aantal voorbeelden opnoemen over racistische gebeurtenissen in het verleden. We denken nu  zo extreem is het allemaal niet meer, maar dat is het wel. Het is nu op andere vlakken bij ons, vooral vooroordelen waardoor deze mensen veel minder kansen krijgen en minderwaardig worden behandeld. Iedereen heeft vooroordelen dikke mensen zijn lui, dakloze zijn profiteurs,… Soms moet je is beter nadenken waarom is die zo. Voor je direct een oordeel over iemand klaar hebt. Iedereen is gelijk en heeft gelijke kansen zo staat het geschreven in de wet maar in de maatschappij is dat NIET zo. Werknemers gaan bijvoorbeeld vaak iemand rapper op sollicitatie laten komen met een Belgische naam. Dit heeft een meisje bewezen ze had eerst CV gestuurd met haar echte naam die buitenlands klonk en dan met de naam Laura. Alleen Laura mocht op sollicitatie komen. Dit bedoel ik met vooroordelen maar als je goed nadenkt weet je ook dat dit puur racisme is. Waarom worden mensen beoordeeld op hun afkomst en niet op hun capaciteiten, gewoon omdat ze een andere huidskleur hebben of een ander geloof? Ik zal dit nooit maar ook nooit begrijpen.   Wat we hieraan kunnen doen is geen vooroordelen hebben. Dan is er automatisch ook geen racisme meer, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik denk niet dat het mij zal lukken om iedereen hun maindset te kunnen veranderen. Alleen gaat dat niet en met een paar ook niet. Je moet al met duizenden, miljoenen zijn omdat te kunnen oplossen! Het is wel al beter dan vroeger geworden, maar ik denk dat er altijd racisten zullen blijven rondlopen, waarbij je nooit hun maindset gaan kunnen veranderen. Als we altijd bij deze acties gaan blijven protesteren, hoop ik dat er altijd meer en meer mensen gaan inzien dat ze fout zitten. En hierbij hun gedrag gaan aanpassen. Ik hoop Vlaanderen uit het diepste van mijn hart dat jullie uit deze brief kunnen afleiden dat racisme niet kan en mag getolereerd worden. Het moet echt veranderen,  dat is beter voor de maatschappij en voor ons zelf. Zo kunnen we iedereen aanvaarde hoe die is, wat die doet en waar hij of zij in geloofd en daar geen probleem mee hebben. En als we dat kunnen, kunnen we iedereen gelijke kansen geven. De wereld zou er zoveel mooier van worden en iedereen zal er gelukkiger van worden! Samen tegen racisme #BLM! Groetjes Floor De Ridder  

deridderfloor
0 0

Brief aan Vlaanderen met ...

Beste Vlaanderen Er is heel wat dat mij stoort aan Vlaanderen en ik vind dat er een aantal dingen moeten veranderen. Dit gaat van mentale problemen tot de voetpaden en zo kan ik nog een eindje doorgaan. Ik woon in Londerzeel en Denderleeuw en bij beide gemeentes stoor ik mij enorm aan de voetpaden. Zelf vind ik dat ze er heel slecht bij liggen. In beide dorpen zijn de voetpaden veel te smal en de stenen liggen alles behalve gelijk. Hoe vaak ik al bijna op straat liep doordat het voetpad te smal is, is onbeschrijflijk. Dit heb ik vooral als ik aan het stappen ben in het dorp van Londerzeel. Ook ben ik al heel vaak bijna gevallen op het voetpad door dat alle stenen door en op elkaar liggen. Een kennis van mij is een keer in het dorp van Londerzeel gevallen, waardoor haar bril kapot was. Persoonlijk vind ik dat de voetpaden breder moeten en veiliger om te stappen. Waar ik het ook heel moeilijk mee heb, is dat er heel weinig gedaan wordt voor mensen die het psychisch zeer moeilijk hebben. Meestal staan ze er helemaal alleen voor. Ik heb al zeer moeilijke tijden achter de rug en nooit heb ik het idee dat ik ergens terecht kan. Natuurlijk kan ik bij iemand terecht, maar voor sommigen is dit helemaal niet voldoende. Naar een psycholoog gaan is niet altijd evident voor iemand, want het kost ook redelijk veel geld en niet iedereen kan zich dat permitteren. Naar mijn weten wordt er ook niet veel georganiseerd voor mensen die het moeilijk hebben. Ik vind dat er dan ook meer zou moeten gedaan worden rond mentale problemen. Dan spreek ik over evenementen waar jongeren en of volwassenen naar toe kunnen om hun gedachten te verzetten, en hun hart kunnen luchten bij iemand die ze niet kennen. Dan kom ik op het volgende dat er in Londerzeel heel weinig plekjes zijn, waar ik en mijn vrienden ’s middags kunnen eten tijdens  school. Ik heb het dan ook over, wanneer het heel slecht weer is. Meestal zitten de cafés in het dorp helemaal vol en is er geen plek meer waardoor je buiten moet zitten. Dat is zeker niet leuk als het regent, sneeuwt of hagelt. Het andere probleem kan dan ook weer zijn dat je geen geld hebt om een drankje te kopen, waardoor je wel buiten moet zitten. Ik vind dat er meer plekjes moeten zijn waar je binnen op je gemak kan eten en dus niet in het slechte weer moet zitten, of moet betalen om iets te drinken. Dit is helemaal niet alles dat me dwarsligt. Maar ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat hier zeker iets aan wordt gedaan. Dat de voetpaden veiliger worden, dat er meer mensen met mentale problemen geholpen worden, dat er eindelijk plekjes zijn waar we kunnen eten als het slecht weer is. Laten we samen Vlaanderen beter maken. Met vriendelijke groeten Britt Van Tricht

BrittVanTricht
0 0

Vervuiling door het vervoer naar school en werk.

Beste Vlaanderen,  Ik vind het verschrikkelijk dat er zo veel vervuild wordt door het gebruik van auto’s. Zelf ga ik dagelijks met de fiets vanuit Leest naar school Virgo Sapiens dat in Londerzeel gelegen is. Dat is een goede 12 km en dat kan wel 30-40 minuten kosten van mijn tijd. Fietsen naar school of eventueel naar je werk is natuurlijk perfect voor het milieu want je vervuild namelijk niet. Wat is dan eigenlijk het probleem in Vlaanderen als we kijken naar de vervuiling van ons milieu. Dat probleem is zeer simpel om uit te leggen. Tegenwoordig rijdt slechts 25 % van de jongeren en kinderen naar school met de fiets. (https://www.standaard.be/cnt/dmf20140821_01227722 ) En dat is feitelijk een klein getal want hoe komen die andere kinderen op school? Met de auto, bus en eventueel een motor. En dat zorgt voor veel vervuiling want een kind moet 5 dagen in de week naar school gaan en dat is dan eerst van huis naar school rijden en dan van school terug naar huis.   Waarom is dit zo’n groot probleem?   Er zijn verschillende problemen bij de vervuiling op ons milieu zoals de opwarming van de aarde en vooral onze eigen gezondheid. Wat zijn de grootste oorzaken van de vervuiling? Tegenwoordig is het het gemakkelijkste om gewoon in de auto te stappen en te rijden naar je bestemming en doordat het zo gemakkelijk is doen veel mensen het en dat is een slecht gewoonte. Ook het weer in Vlaanderen is niet altijd even goed daardoor wil je liever in een droge warme auto zitten in plaats van op een koude fiets in de regen. Soms woon je namelijk ook ver van je school en is met de fiets naar school gaan niet mogelijk en dan moet je wel met de auto of eventueel met de bus naar school gaan. Maar van afstanden wordt veel misbruik gemaakt want ik moet elke dag 12 km heen en terug fietsen zelf vind ik dat dat redelijk veel al is maar toch goed doenbaar. Maar dat is mijn mening is ver, sommige mensen vinden 4-6 km al heel erg veel en nemen daarvoor al de auto en dat is eigenlijk waarom er een oplossing moet komen voor dit probleem. Want wat zijn dan de ernstige gevolgen van het vele auto gebruik? Het resultaat van slecht weer en ver van je bestemming wonen wordt het gebruik van je auto of natuurlijk het openbaar vervoer gebruiken. En het gevolg van het vele autogebruik is een slechte invloed op ons milieu waardoor we de wereld gaan kapot maken. Door dit probleem lijden natuurlijk veel mensen en vooral onze mooie natuur die stilletjes aan ten onder zal gaan als we niets veranderen aan dit probleem. Iets wat in mijn ogen een van de belangrijkste aspecten is is de gezondheid van de mensen. Door de vervuiling die we samen creëren worden veel mensen ziek en sterven er zelfs jaarlijks heel veel mensen aan milieuvervuiling, maar liefst 1 op de 6 personen die overlijdt overlijdt aan milieuvervuiling. Dus er moet een oplossing komen. (https://www.rtlnieuws.nl/economie/artikel/3703381/milieuvervuiling-kost-46-biljoen-jaar-en-eist-9-miljoen-levens#:~:text=Wereldwijd%20is%20%C3%A9%C3%A9n%20op%20de,000.000.000%20dollar%20per%20jaar. )  Zelf heb ik al goed nagedacht over een aantal oplossingen en een daarvan is Tesla’s meer in kaart zetten omdat dat auto’s zijn die niet op benzine of gas rijden maar op elektriciteit en dat vervuild vele minder in vergelijking van een normale wagen. Uit studies blijkt dat een Tesla tot 50% minder vervuilende gassen uitstoot dan een traditionele auto. (https://www.hln.be/auto/britse-universiteit-elektrische-auto-s-vervuilen-echt-minder-dan-traditionele-modellen~a23f5959/?referer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F ) Een andere oplossing kan zijn meer bussen laten rijden zodat het autogebruik ook verminderd. Jammer genoeg vervuilt een bus ook veel maar in vergelijking als alle mensen die op de bus zitten allemaal apart in een auto zitten en zo zich verplaatsen is een bus vele malen beter voor ons milieu. Een derde oplossing kan natuurlijk ook de elektrische fietsen meer ik kaart brengen zijn omdat die niet vervuilen en ook nog redelijk snel gaan zonder eigenlijk heel moe te worden. Door een elektrische fiets kan je geen excuses meer gebruiken van ik woon te ver voor de fiets of ik ben te lui om te fietsen. Wie kan er helpen bij deze eventuele oplossing? De maatschappij en de mens zelf want het is natuurlijk je eigen keuze om met het openbaar vervoer te gaan of een Tesla of elektrische fiets te kopen en die dan te gebruiken. Dat hangt af van je zelf maar ik vind dan wel dat de maatschappij duidelijk moet maken dat we samen te veel vervuilen dus dat we er ook samen kunnen werken om ons milieu te redden. Iedereen zou dus elkaar moeten stimuleren om milieuvriendelijk naar school, werk ,... te gaan. Zelf ga ik zeker nog met de fiets naar school blijven gaan tot ik eventueel mijn rijbewijs heb maar zelfs als ik een rijbewijs heb ga ik voor korte afstanden mijn fiets gebruiken of af en toe het openbaar vervoer. In mijn ogen is een auto niet heel noodzakelijk als je werk, school etc. in de buurt van je woonplaats is. Ik hoop dat mijn tips helpen tegen de vervuiling op ons milieu.   Robbe Teughels        Virgo Sapiens    6stwC    14        

Robbe Teughels
0 0

Wat ik veranderen zou

Beste Vlaanderen, Als mensen mij vragen wat ik het meeste haat in de wereld antwoord ik met racisme. Ik verafschuw racisme en beschouw het als een barbaars iets. Ik heb nooit kunnen begrijpen hoe we mensen kunnen discrimineren op vlak van hun huidskleur of afkomst. Niemand wordt geboren met haat op andermans huidskleur, een mens leert haten. Als we kunnen leren haten, kunnen we ook leren liefhebben. Het wordt tijd dat we mensen gaan beoordelen op hun acties en niet op hun huidskleur.  Binnenin bloeden we  allemaal hetzelfde kleur bloed, wat maakt het nu uit als iemand er anders uitziet als jou?  Zelf ben ik een klein deel Congolees, het is misschien niet veel, maar ik ben er trots op. Racisme heb ik natuurlijk nog niet moeten ervaren vanwege mijn witte huidskleur, maar ik heb al veel verhalen gehoord dat mijn familieleden hebben moeten doorstaan door hun prachtige donkere huidskleur. Ik zal altijd opkomen tegen racisme.  Ook kwam dit onderwerp de voorbije maanden meer in de media. Er zijn voorstanders van ‘Black Lives Matter’, maar ook van ‘All Lives Matter’. Ikzelf kom op voor ‘Black Lives Matter’, alle levens zullen er pas toedoen als zwarte levens er ook aan toedoen.  Op twitter zag ik vaak filmpjes verschijnen van racistische acties. Racisme wordt niet erger, het wordt nu gefilmd. Ik zag bijvoorbeeld filmpjes van politie dat mensen met een donkere huidskleur anders behandelde. Als we niet op de politie kunnen rekenen, op wie dan wel? Ik weet dat ze niet allemaal zo zijn, maar ik schrok er wel van.  Kort samengevat, ik heb een droom. Ik droom van een wereld zonder discriminatie. Een wereld waar iedereen geaccepteerd  en gerespecteerd wordt. Een wereld waar het niet uitmaakt welke huidskleur je hebt. Een wereld waar we willen leren over andermans cultuur. Een wereld waar we niet alleen maar negatief commentaar willen geven op de rest. Een wereld zonder vooroordelen. Een wereld waar iedereen kan houden van iedereen ongeacht de verschillen qua cultuur, huidskleur, geaardheid. Een wereld zonder al die haat, zodat iedereen gelukkig is.  Wat zou het mooi zijn moest mijn droom ooit uitkomen, maar ik vrees ervoor dat dit nog even zal duren. Toch verlies ik de hoop niet, en droom ik nog even voort. Met vriendelijke groeten, Siska Philips

SPhilips
0 0

Brief aan Vlaanderen

Ik ben een zeventienjarig meisje dat zeer graag in Vlaanderen woont. Opgegroeid in een normaal gezin. Mama en papa die mij steunen in alles wat ik wil bereiken. Twee broers waar ik een goede band mee heb. Opgegroeid in een rustig gelegen huis is een dorp. Ik ga graag eens naar een drukke stad, maar ben ook heel graag op het platteland. Ik vind dat Vlaanderen de ideale mix is en dat ik zeer dankbaar mag zijn dat ik hier geboren ben. Wel heb ik mijn eigen mening over bepaalde dingen en kunnen sommige dingen zeker beter aangepakt worden in deze maatschappij. We leven nu in een pandemie, dat maakt het natuurlijk niet makkelijker. Maar misschien heeft het wel voordelen voor ons gedrag tegenover elkaar en de maatschappij.  Ik keek voor corona naar Vlaanderen met een bezorgde blik. Ieder voor zichzelf, dat was de maatschappij. Wil je iets bereiken, dan moet je er zelf voor zorgen. Dat is het zeker nog wel op sommige vlakken, maar corona heeft er ook voor gezorgd dat Vlaanderen warmer werd, naast natuurlijk alle miserie dat het virus met zich meebracht.  Mijn kijk op Vlaanderen is een beetje veranderd, maar toch ook niet helemaal. Ik zie mensen nog steeds in een boog rondom mij gaan of naar de grond kijken als ze mij passeren. Misschien is dat normaal, misschien is dat uit angst voor het virus, maar dat was soms ook al voor corona. Ik zie het juist als een kans om de mensen eens in hun ogen te kijken. Meer te vragen hoe het met hun gaat, want emoties kan je moeilijk aflezen van een gezicht waarvan meer dan de helft bedekt is met een mondmasker.  Er zijn mij zeker dingen opgevallen. Zo had je het applaus voor de zorgsector elke avond om acht uur. Een heel mooi gebaar vind ik, die mensen zijn de echte helden in deze crisis. Doe het maar eens, elke ochtend opstaan wetende dat je met honderden mensen in contact gaat komen die besmet zijn met een dodelijk virus waar men nog niet eens alles over weet. De moed en passie voor hun werk moet immens zijn. Elke dag weer alles eraan doen om zoveel mensen zo snel mogelijk te genezen. Mijn respect voor die mensen is enorm groot. Eerlijk gezegd, ik zou er de moed niet voor hebben. Ook was er een drone die soms over Vlaanderen vloog waar je een boodschap kon overbrengen voor iemand, de zorg, de bevolking, wie dan ook. Ook dat vond ik een zeer mooi gebaar. Het is zoals ik hiervoor al zei, Vlaanderen is warmer geworden. Over na corona kan ik nog niet praten, want we zitten er nog midden in. Ik hoop dat mensen dat ook beseffen.  Frustraties zijn er altijd. Je kan het nooit eens zijn met alles en iedereen. De beslissingen van de overheid snap ik vaak niet. Maatregelen laten vallen wanneer er nog steeds zeer veel besmettingen zijn frustreert mij mateloos. Langs de andere kant ben ik ervan overtuigd dat die mensen wel gewoon hun best doen, maar gewoon ook niet voor iedereen goed kunnen doen. Ik denk dat er veel dingen zijn die wij niet beseffen waar de overheid rekening mee moet houden. Ook frustreert het mij wanneer ik de bus opstap en vier veertienjarigen hun mondmasker niet zie dragen en hoor roepen naar elkaar of ik iemand zie met zijn neus uit zijn mondmasker. Het is nu ook niet moeilijk de maatregelen correct te volgen. Het zijn er al niet veel, leef ze dan ook na! Sommige mensen kunnen zeer respectloos zijn tegenover andere mensen zonder dat ze het zelf beseffen.    Mijn boodschap voor Vlaanderen zou zijn, maak het beste van de situatie waar we nu inzitten. Sterker zelfs, maak er gebruik van eens mensen in de ogen te kijken, te vragen hoe het met hen gaat, knik eens, knipoog, spreek met uw ogen! Zeg eens dank u als je een verpleger, dokter of eender wie ook tegenkomt die echt wel de titel held verdient. Hou de warmte in Vlaanderen, ook na de pandemie. Draag uw mondmasker, bescherm niet alleen uzelf, maar ook een ander. Wederzijds respect, liefde en het creëren van een warm gevoel bij uzelf en de mensen rondom u zijn de ingrediënten voor de ideale samenleving. Laten we samen van Vlaanderen een maken.  

Marg
1 0

Brieven aan Vlaanderen – schrijfwedstrijd

Wat na corona? Een mooie vraag die veel mensen zich de afgelopen tijd wel gesteld hebben waar niet echt een duidelijk antwoord op was. Maar intussen terwijl we blijven denken is er zich een antwoord aan het ontwikkelen op deze vraag. Maar hebben we het antwoord wel onder controle? Willen we terug naar hoe alles was? Hebben we echt niets ingezien tijdens deze lockdown? Voor mij was deze lockdown een periode om alles eens op een rijtje te zetten, en voornamelijk een periode om eens goed stil te staan bij alles. Zijn wij wel gelukkig? Waarom werken wij zo hard, en word ons harde werk wel beloond? Allemaal vragen om eens bij stil te staan!   Zoals we allen weten, zijn er veel problemen in onze maatschappij. Onze focus ligt op de economie, er zijn milieuproblemen, er is racisme en dat is nog niet eens alles. Tijdens de corona-crisis zijn er vele mensen ongelukkig geweest, ze waren ‘opgesloten’ in hun huis met hun bubbel/gezin, het leven was voor vele mensen zeer moeilijk omdat ze ook ‘werkloos’ vielen en niets meer te doen hadden. Maar klopt dit fenomeen? Mag ons leven afhangen van ons werk? Mogen we ongelukkig worden omdat we ‘niets’ meer te doen hebben? Maar waarom leven we dan? In functie van onze economie, om ons te bewijzen tegenover andere landen en zelf te leven zonder enige ambitie? Zodat wij de ‘besten’ zijn, maar zijn we daarom gelukkig en innovatief? Zijn dit de redenen waarom we onszelf tot het uiterste pushen en zo hard moeten vechten tegen de druk die onze samenleving ons oplegt? Voor mij is het antwoord duidelijk NEEN. Ik denk dat wij gewoon een foute mentaliteit hebben ontwikkeld in onze maatschappij, de kern zou geluk moeten zijn en niet dat we ons constant moeten bewijzen/verantwoorden voor alles. Deze constante druk zorgt dat mensen zich slecht beginnen voelen, twijfelen aan zichzelf en geen zin meer in het leven zien waardoor veel mensen psychische problemen ontwikkelen. Mensen krijgen de kans niet om hun kwaliteiten naar buiten te brengen of eveneens te ontwikkelen, want we worden in een kader gehouden waar we niet uit mogen en dit alles voor een doel waar we niet gelukkiger van zullen worden. Ook heeft corona ons laten inzien dat de manier waarom we leefden tijdens de lockdown veel beter was voor ons milieu, dingen waar we zolang voor gevochten hebben kwamen opeens vanzelf door onze andere manier van leven. Maar moeten we hier niet eens even bij stilstaan? Want we hebben de kans gekregen om in te zien dat we ook anders kunnen leven, dat er oplossingen zijn, maar zijn wij echt zo egoïstisch om zo door te gaan om economisch beter te worden terwijl we de wereld en onze gezondheid kapot maken? En een veel gezegde uitspraak is dat de natuur zichzelf hersteld, maar zou het niet kunnen dat de natuur ons nu een kans heeft gegeven om in te zien dat we moeten veranderen en niet terug moeten naar hoe het was?   Slotsom zijn we toch terug aan het versoepelen en hopen we terug te gaan naar de ‘tijd voor corona’. Maar in mijn ogen zijn we weeral fout bezig. Dingen gebeuren nu éénmaal en of ze nu goed of slecht zijn ligt allemaal in onze handen, de manier waarop we erover nadenken en er mee omgaan. Maar willen we echt doen alsof er niets gebeurd is en we niets ingezien hebben tijdens deze corona-crisis? Deze crisis heeft heel erg veel negatieve kanten maar misschien moeten we toch ook eens naar de positievere dingen kijken in deze negativiteit? We hebben de kans gekregen om te leren uit onze fouten en er vanaf nu anders mee om te gaan. Maar toch gebeurd het niet en zouden we liever doen alsof er niets gebeurd is zoals met de beelden en dergelijke van Leopold II. Nog een prachtig voorbeeld van hoe we liever de slechte gebeurtenissen doen verdwijnen in plaats van ze te accepteren en er iets uit te leren. Ik vind het vooral spijtig dat we weeral eens een kans gekregen hebben om iets te veranderen aan onze mentaliteit en maatschappij maar deze kans negeren en toch voor onze comfortabele zone gaan die niet duurzaam is en ons niet laat ontplooien in onze kwaliteiten. De toekomst ligt in onze handen dus misschien is het geen slecht idee om toch eens na te denken waar we mee bezig zijn.   De Saeger Cathelina               De Saeger Cathelina, 14/04/2003, desaegercathelina@gmail.com, Sint-Jozef Ternat

Cathelina
0 0

Brief aan Vlaanderen

Brief aan Vlaanderen   Door de corona crisis is er heel veel verandert, niet alleen de manier van leven maar ook ons gedrag. We zijn meer voor elkaar gaan zorgen en we dachten wat minder aan onszelf. Maar zal dit wel blijven duren? De periode voor corona Voor deze zware periode was iedereen erg gehaast. Alles moest sneller en beter, we moesten het beste presteren en hadden amper tijd voor iets anders. Onze agenda was steeds volgepropt met “belangrijke” afspraken. Voor familie en vrienden maakten we steeds minder tijd. Want we vonden het werk het allerbelangrijkste dat er bestond. Het leek maar niet te stoppen. De periode tijdens corona Opeens stond alles stil. We zaten allemaal thuis, sommigen met hun gezin, anderen helemaal alleen. Maar voor de mensen in de zorg, artsen, verplegers en verpleegsters, voedingswinkels, … stond het leven niet stil. Integendeel, voor hun ging het nog een versnelling hoger.  Ook zelf droegen we ons steentje bij: we bezochten diegenen die er helemaal alleen voorstonden, we deden de boodschappen voor onze buurman, we hingen witte doeken uit ons raam om de mensen in de frontlinie te steunen,… Vlaanderen was solidair, behulpzaam en minder egoïstisch. De periode na corona Door deze pauze in ons leven zijn veel mensen beginnen nadenken. Is mijn job wel zo belangrijk en is het iets wat ik graag doe? Maak ik wel genoeg tijd vrij voor familie en vrienden? Heb ik wel genoeg vrije tijd? Sommigen hebben hun leven wel degelijk aangepast. Ze maken meer tijd vrij voor wat ze leuk vinden en voor hun familie. Anderen keren gewoon terug naar de tijd voor corona en gaan weer zeer egoïstisch door het leven. Ze zijn ook de inzet van de mensen in de frontlinie vergeten. Mijn boodschap aan Vlaanderen is om toch nog even stil te staan bij wat we allemaal deden tijdens deze zware periode. En dan bedoel ik niet het aanleggen van je moestuin of het renoveren van je huis, maar het zorgen voor elkaar en de mensen die het het zwaarste hebben steunen.   Liesa Ruysseveldt

Liesa_R
2 0

Een pleidooi tegen verslavingen

Geachte J., Ik besluit het vuur meteen ter je schenen te leggen. Ik ben allesbehalve gediend met de manier waarop je naar kwetsbaarheden en noodzakelijke kwaadheden kijkt. Ik ben allesbehalve verliefd op je opdringerige mechanismen. Het is hetgeen waarvan ik bereid ben het te bekoren, kussen, bevredigen met zowel seksuele als intellectuele stof in de hoop dat het, op eigen kurkje, de deur uitwandelt. Het enige wat ikzelf hiervoor in de ring gooien zal, is het feit dat ik je naderende aftakelen beschouwen moet, met open ogen, gedachten en prikkende angsten. Ik moet alle liefde die ik koester voor je onaangetaste, initiële zijn bijeenrapen en omzetten in een stroom van kracht, een stroom van goede wil in de hoop dat deze delen er iets mee doen. Verslavingen kennen geen liefde, geen compassie. Ze weten niet hoe het uit flessen te geven, dus hoe gaan ze het in hemelsnaam weten ontvangen? Waar ligt de ethische grens tussen bodemloos geven en riskeren zelf neer te vallen? Hoor ik vrede te nemen met neervallen? Verdien je deze onvoorwaardelijke liefde die je omhelzen wilt in al je aspecten überhaupt? Je zoekt een verloren moeder in al wat je raakt en vergeet te vermelden dat het dat is wat je kraakt. De delen van mezelf die breken, beven en vallen zijn de delen die me naar de jouwe toetrekken. Mijn duistere delen kennen ook geen compassie en geen enkel greintje liefde. Ze bestaan simpelweg om ons te leren wijzen naar de delen die om genezing smeken. Wat doen we? Laten we ze samenwerken? Of laten we ze zwoegen in het lijden tot ze een onverwoestbare, doch schadelijke symbiose vormen? Laten we besluiten ze toe te laten, alvorens ons er klaar voor te voelen. Laten we de scherven, stofdeeltjes en weggeborgen foto’s één voor één oprapen, onderdompelen in begrip en warmte, laten we tegen ze schreeuwen maar laten we onze huidige pijn voor onszelf houden. Overhandig de macht van dit gegeven zelfs geen fractie van een ingebeeld moment aan deze illusie. Pijn is hetgeen wat verslavingen voedt en er is geen ontsnappen aan tot we onze pijn dichtbij onszelf houden. Het breekt me en het doodt je te beseffen dat A. het leven liet door eenzelfde toedoen. Laat me je aanvaarden dat je wonderbaarlijk in je geheel bent en dat ook je naakte waarheden er mogen zijn. Leer opnieuw hoe te houden van en hoe jezelf te bekoren. Leer dat flessen, sneeuwvlokken en muntstukken prachtige materialen zijn maar alsjeblieft, verban de associatie en verwelkom nieuwe wegen. En wanneer je longen blauw zien, en je hart vol dauw, kan je nagaan hoe het allemaal zo ver gereikt heeft, en leer je iemand kennen die je komt vergezellen in de kou. En wanneer het dauw smelt, en je hart floreert, word je 's anderendaags wakker, naast een geliefde die in je leeft.

Aerin Hanane Wolkje Thijs
0 0