Lezen

Het kleurloze kasteel met vakantie

Schrijversrouw, het zou een erkend begrip moet worden. Iets waar je misschien een doktersbriefje voor kan krijgen, voor een uur of drie. Nog meer voor de amateurs onder ons dan voor de 'echte schrijvers', voor wie het afscheid nog wat wordt uitgesteld door een drukke agenda. Het is hen gegund, van harte. Maar de 'verhaaltjesschrijvers' zoals mezelf eindigen een verhaal met een dubbel gevoel. Opluchting, natuurlijk. Ik rondde 'Het Kleurloze Kasteel' af. Helemaal. Begin, midden en slot.  Af. Finito. Tien minuten lang overheerst dan euforie: woehoe! Het is af! I did it! Ik verdien pizza en bubbels, zeven maanden schrijfplezier, afgerond. Heel even stel ik me dan voor hoe het zou zijn om de lokale Standaardboekhandel binnen te slenteren en het daar te zien: schitterend, met een harde kaft (uiteraard) en een kasteel als cover (geen Disney, eerder Gravensteen Gent). Dan berg ik het op, het beeld. En blijft de leegte een beetje nazinderen : een half jaar lang was het mijn hobby en nu kan ik me weer toeleggen op de distels in de tuin. Wat een zalig tijdverdrijf was, is nu plots een tekst op een usb waar niemand zich nu nog druk om maakt.  Ik verzon mijn dialogen op mijn fiets... ik had vandaag niks om aan te denken.  Twee Elions, dat was mijn planning en het is over. Dus ja... een beetje verdrietig. Ik denk dat ik niet alleen sta met dit gevoel, sterkte aan al de amateurs onder ons die hun verhaal na een poosje gewoon wissen... want eerlijk, voor jezelf moet je het niet houden, je weet iedere letter staan. Bij deze: ik zadelde u op met de inleiding en nu krijgt u het nawoord: de rest is opgevuld met 160 pagina's spoken, sleutels van Maanduinzand, dinkelbitters in een moeras, beelden en tronen van Vlameikhout, één held met rugklachten en vier dappere jongeren zonder fysieke klachten. Romantiek, avontuur etc... Een magische grens, een magisch Volk en één Hollywoodacteur :) Pizza, bubbels en film dus.                                                                  Nawoord                        En de Gouden Palm voor beste film gaat naar... Oak of fire!!!! De aftiteling rolde over het scherm. Drie paar ogen, allemaal gevuld met tranen, staarden strak naar de witte letters terwijl het vrolijke viooltje een zwierige dans inzette. Felix slikte, hij tastte naar een stuk koud geworden pizza, propte het in zijn mond en kauwde zonder iets te smaken. 'Triestig,' kraste Serafijn toen ook de laatste namen van het scherm verdwenen. Hij zat op de grond, met zijn rug tegen de sofa, zijn ene hand rustte op Elions borst en in zijn andere hield hij een glas. Hij koos voor het glas en dronk de wijn in twee grote slokken uit. 'Man, dat was triestig. Is het echt zo gegaan?' Drie hoofden draaien zich om richting hun gastheer, hopend op een 'nee, natuurlijk niet, jongens.' Adam keek, innig tevreden naar zijn zwaar geëmotioneerde gasten. Het was een fantasyfilm, dacht hij geamuseerd. Met slagvelden en complotten, geen zware kost. Maar ze waren behoorlijk van slag. 'Oh, er zal wel extra drama aan te pas gekomen zijn maar in grote lijnen, ja. Vond jij het goed, Elion?' Serafijn keek omlaag. Zijn echtgenoot lag op het tapijt, met zijn hoofd op Serafijns bovenbeen, zijn glas vergeten in zijn hand. De barman schudde van het ingehouden lachen. 'Hij slaapt, Adam. Hij zag de eerste twintig minuten, vermoed ik. Hij heeft de vrijscène gezien en gaf het daarna op.' 'Typisch,' bromde Felix. 'Meneer verzet al onze agenda's om illegaal de grens over de steken en dan ligt hij zelf te maffen.' 'Oh, ik heb jou niet horen protesteren,' lachte Moone. 'Is er nog pizza, Adam?' 'Er is Elions deel, dat eet hij waarschijnlijk niet meer op. We kunnen het wel opwarmen en delen.' 'Dat kunnen we niet slecht laten worden,' grijnsde Serafijn en hij keek verrast op toen Adam hem nog een glas rode wijn inschonk. 'Jij bent met vakantie, Serafijn, aanvaard het maar,' lachte Adam.  Vakantie :hangen in een zetel, vrijen met zijn lief en eens bediend worden. Meer moest dat voor hem niet zijn. Felix ving zijn blik en knipoogde. 'Helemaal mee akkoord,' fluisterde hij. 'Kiezen we nu iets vrolijks? Zonder bloed, dubbelgangers van Elion en drama, graag. Heb je iets met een dino, Adam, ik herinner me dat ik vroeger dino's de max vond...' The End        

Kat.
0 1

Platina?

De brief is wel degelijk afkomstig van het Koninklijk Paleis. De koning en koningin feliciteren mijn echtgenote en mezelf met onze nakende platina bruiloft: zeventig jaar gehuwd!Dat moet een vergissing zijn. Voor zover ik weet ben ik nooit getrouwd geweest. Er is wel een dame die mij gezelschap houdt. Zij komt regelmatig, ja zelfs dagelijks langs op de kamer en dan drinken we samen koffie. Soms spelen we met de kaarten.   Ik word al een dagje ouder en er komen ook verpleegsters langs. Er zijn er knappe bij, maar ook echte hellevegen, die mij de mond willen snoeren. Deze week was het een in- en uitlopen van allerlei lieden die ik van haar noch pluim ken. Een man, die ik rond de zeventig schat, beweert dat hij mijn zoon Albert is.  Meestal komt hij met zijn vrouw,  een hooghartig mens, dat me amper een blik gunt en meestal in gesprek is met mijn trouwe bezoekster of met de verpleegster. Tateren dat het mens kan! Naar het schijnt moet er een beslissing genomen worden over de verkoop van een huis dat mij ooit zou hebben toebehoord. Ik weet van geen huis. Gelukkig is ook Liesje weer van de partij. Zij zegt opa tegen die Albert en mij noemt ze superopa. Dat vind ik wel schattig, ook al heb ik de grootste twijfels over al deze lui die beweren familie te zijn van me. Maar van Liesje kan ik het hebben. Ze zei onlangs dat ze haar rijbewijs heeft gehaald en dat ze nu spaart om een occasiewagentje te kopen. Spijtig dat ik mijn knalrode  Ford Mustang niet meer heb. “Die had je van me kunnen lenen”, zeg ik haar.“Dan had ik hem versierd en met jullie op de dag van het jubileum rondgereden”, lacht Liesje. Alberts vrouw moeit zich in ons gesprek.“Die Ford ging al dertig jaar geleden naar een autokerkhof. We zijn hier niet om over auto’s, maar om over een huis te praten”, kniest ze.“Neen, oma”, zegt Liesje, “we zijn hier om het jubileum te bespreken.”“Wiens jubileum?” vraag ik.    

Vic de Bourg
13 2