Mijn baken in 't oog..
Zo ware ik dood
Mijn hang naar hoop..
Zo verlangde ik troost
Ongepast dat was..
Mijn vraag onwas
O storend gesas..
Mijn on-gepas
Veel verwijt, grijs verbijt..
Bestieren tot knielen,
Maar zie die zelve ik, ik viel
Het begon dan hoe, dan ik ver verzon..
Op schone waarde ering reed ik me naar jou, om je ophaal. Daar kwam ik dan met veel behang voor jou gevang. Gescheiden door de pook, verenigd in besloot. Meelei misklanken en bekorend vertoon, ijdele hoop op hartberoering.
Niet jou vruchten verlangde ik, slechts een gewillig oor. Het was naar jou jong moederlijke dat ik peuterde.. Het oneigen, overjarige jong in mij zocht gehoor over buiten-zo-moeilijk bij mama's klankbordbeschermende.. Kalverliefdeuiting om aanvaard en verzorgd te worden.
"HELP.." ware rechter, niet stoer.
Mijn valsgestemde kalverliefdespraak ketste schril af op jou schild der gedragscodes. Manifest mistest.
Een bang dieper ingraven wikkelde jou krimpende oren dikker in. En je werd stil.
Muisstil..
Koele drop, pijn, dag.
Dagen later schreef mijn pen gedachtenbrouwsels jou mediahuis binnen.
Mijn toxisch moerassige blies zure nevels mijn luchtkastelen binnen.. logische puzzels misvormend..
Lianenwirwar, hangend aan scheve houtrotverpulverde pilaren. Een echte wirwar.
Resultaat: Voor jou onleesbare bouten kerfden branderige sappen uit jou emotiestammen. Jou neuronenkruin roerde zich afkerig.
En ik wilde gewoon, een luisterend oor..
Tja, geen sprookjesverhaal op dit toneel.
Maar goed
Verlost ben jij
Mijn wrokkig vaarwel.
Maar nu de hemel klaren mag
Zo zonder glimlach zalf
En mijn hart verzachten mag
Doch niet verklaren mag
Verschijnt daar wel weer
Die ingebeelde sfeer
Haar die ik wel miste
Maar verliefd nu in 't echt
Verliefd nu in 't echt
En ik mis echt
HELP!!
Hier dwaal ik weer..