kamer met zicht op meer

Wim Vandeleene
25 mrt. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked

 

een kier laat licht toe,

een schuine bundel waarin stof zweeft.

zij ademt tegen glas. de damp, een vlek die uitdijt en krimpt.

het raam geeft uit op een gevel waarin we een bres slaan.

 

daar is geen kamer dat een gezin bijeen houdt

maar een veld waarover pollen drijven, waarin aren

nieuwe halmen beloven. het stof in de kamer daalt traag

als zeesneeuw. ze keert zich naar mij. bloed in haar lippen


en in de haarvaten van het oogwit. het raam is toe

maar kieren fluiten, de wind is wreed en om de hoek

knarsen de tramsporen als tanden, stramme kaken

het geluid van hard op hard en ik in haar zachte klem.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
25 mrt. 2018 · 0 keer gelezen · 0 keer geliked