Kerstmis
Kerstmis
is de damp boven plastic bekers,
zoet en muf stinkend,
kruidnagelschaamlap
voor wat rot is geworden.
De zon is al lang geen argument meer,
het licht een marketingclaim,
hoop een seizoensartikel
dat na Driekoningen in de uitverkoop gaat.
We eten, vreten,
alsof schuld beter verteert met saus,
we drinken cognac
om het knappen van morele botten
niet te hoeven horen.
Buiten vriest iemand dood
tegen een raam dat van binnenuit
feestelijk beslagen is.
Naastenliefde
is afgeschaft wegens inefficiëntie.
Empathie past niet in de balans,
solidariteit rendeert slecht
op de lange termijn van het eigen gelijk.
Wij zijn start-ups met een hartslag,
ondernemers van onze eigen consumptie,
breekbare, kitcherige kerstballen
failliet verklaard bij de eerste traan.
Er hangt nog een klein iets in de lucht,
naast die weeë walm van warme glühwein,
iets ouds, iets dat weigert te sterven.
De eis
dat het gezellig moet zijn.
Dat ruzies worden ingepakt
in cadeaupapier met rendieren.
Dat familie een morele plicht is
en vrede een avondvullend programma.
Dit is geen feest,
het is een hinderlaag.
Terug naar symbolen ?
Terug naar hoop ?
De zon keert terug, ja,
maar de zee stijgt sneller.
De lente komt,
maar niet voor iedereen.
Wie nu nog jubelt om het licht
heeft niets begrepen
of te veel gedronken.
Er was zogezegd ooit een kind,
geboren in kou en angst,
vluchteling nog voor het kon spreken.
We noemen dat een verhaal van liefde
en herhalen het
terwijl we de grenzen sluiten.
In Brussel twisten ze intussen
over de kerststal:
te modern, te inclusief,
te weinig ezel, te veel mens
te veel ezel, te weinig mens,
Autoritaire neoliberalen
eisen traditie
zoals ze eigendom opeisen.
Ze bewaken de kribbe
alsof het een grenspost is,
en noemen dat waarden,
terwijl ze met dezelfde hand
het kind terug de kou in duwen.
Laat ons Kerstmis niet vieren.
Laat ons het laten verdampen
zoals glühwein die te lang warm bleef:
stinkend, plakkerig, beschamend,
onmiskenbaar aanwezig.
Maak er een stille dag van.
Van kaarsen uit het noodpakket.
Van lege handen.
Van denken, eindelijk denken,
over wat we verbruiken,
wie we vergeten,
en waarom warmte
altijd van binnen moet komen.
Manfred - 30 december 2025
Kerstmis
is de damp boven plastic bekers,
zoet en muf stinkend,
kruidnagelschaamlap
voor wat rot is geworden.
De zon is al lang geen argument meer,
het licht een marketingclaim,
hoop een seizoensartikel
dat na Driekoningen in de uitverkoop gaat.
We eten, vreten,
alsof schuld beter verteert met saus,
we drinken vodka en cognac
om het knakken van morele botten
niet te moeten horen.
Buiten vriest iemand dood
tegen een raam dat van binnenuit
feestelijk beslagen is.
Naastenliefde
is afgeschaft wegens inefficiëntie.
Empathie past niet in de balans,
solidariteit rendeert slecht
op de lange termijn van het eigen gelijk.
Wij zijn start-ups met een hartslag,
ondernemers van onze eigen consumptie,
breekbare, kitcherige kerstballen
failliet verklaard bij de eerste traan.
Er hangt nog een klein iets in de lucht,
naast die weeë walm van warme glühwein,
iets ouds, iets dat weigert te sterven.
De eis
dat het gezellig moet zijn.
Dat ruzies worden ingepakt
in cadeaupapier met rendieren.
Dat familie een morele plicht is
en vrede een avondvullend programma.
Dit is geen feest,
het is een hinderlaag.
Terug naar symbolen ?
Terug naar hoop ?
De zon keert terug, ja,
maar de zee stijgt sneller.
De lente komt,
maar niet voor iedereen.
Wie nu nog jubelt om het licht
heeft het niet begrepen
of te veel gedronken.
Er was zogezegd ooit een kind,
geboren in kou en angst,
vluchteling nog voor het kon spreken.
We noemen dat een verhaal van liefde
en herhalen het
terwijl we de grenzen sluiten.
In Brussel twisten ze intussen
over de kerststal:
te modern, te inclusief,
te weinig ezel, te veel mens
te veel ezel, te weinig mens,
Autoritaire neoliberalen
eisen traditie
zoals ze eigendom opeisen.
Ze bewaken de kribbe
met een Coca-Cola truck,
alsof het een grenspost is,
en noemen dat waarden,
terwijl ze met dezelfde hand
het kind terug de kou in duwen.
Laat ons Kerstmis niet vieren.
Laat ons het laten verdampen
zoals glühwein die te lang warm bleef:
stinkend, plakkerig, beschamend,
onmiskenbaar aanwezig.
Tekst : Manfred - 30 december 2025
(met dank aan het interview met Ilja Leonard Pfeijffer, voor de inspiratie)