Hoeveel keer in je leven heb jij al mensen gered ? In de realiteit is dat bij mij een niet noemenswaardig aantal. In mijn hoofd echter passeerden al heel wat reddingsacties.
De allereerste keer herinner ik me levendig. Stel je voor: mijn juf van het eerste leerjaar, een graatmagere mevrouw met een priemende blik. Ik vind haar heel oud misschien door haar hoornen bril of misschien omdat ze met ijzeren hand onze klas door het eerste jaar loodst. Of misschien omdat ik nog maar zes ben en iedere volwassene als stokoud beschouw.
Op de allereerste schooldag leren we ‘boom’ schrijven, in krulletters notabene ! De gekkebek-kleutertijd ligt plots wel heel ver weg achter mij.
En het is net deze juf die ik van een gruwelijke dood red. De setting is een brandend appartement met roodgeruite gordijnen. Ik ren zonder aarzelen naar de rokende woonkamer. Met één beweging pak ik mijn juf op en draag haar hoog in de lucht naar buiten. Als een echte Tarzan. Buiten is het koud. Ik hoor gehuil, gejuich en geroep.
Deze bijna 36-jarige droom heeft de nodige gevolgen: op één of andere manier beslis ik mijn leven vanaf dan te wijden aan reddingsacties allerhande. Best vermoeiend, zo’n dubbelleven.
(nu kan ik gelukkig mijn reddersfantasieën een stuk in mijn werk steken, ik word bedreven in reddingsacties op heel kleine schaal)