Dag Tine,
Ik heb met veel plezier je brieven gelezen. Ook je laatste brief waarin je schrijft dat je verbondenheid miste. Ja, die heb ik ook gemist maar inderdaad door het concept van schrijfopdrachten was dat niet evident en zoals je ook wel zal gemerkt hebben ben ik ook wat afstandelijk gebleven. Dat gaan we zaterdag goed maken met een stevige babbel.
Van een billenbank had ik nog nooit gehoord! Tof gevonden.
Ja, die onverschilligheid vind ik vandaag in zoveel dingen. Ik vind dat mensen onzorgzaam ( niet bestaand woord, maar passend) met mekaar omgaan. De eigen persoon wordt op de eerste plaats gesteld. Als het voor mij maar goed is, de andere daar trek ik me niets van aan. Alleen nog rechten, geen plichten meer. Mondigheid wordt zo dikwijls verward met onbeschoftheid. Ik ben mag ik wel zeggen nogal in de weer voor andere mensen. Probeer de noden te zien, te luisteren en te helpen. Omgekeerd blijf ik al eens in de kou staan. Ik zie ook zoveel mensen constant op die gsm tokkelen, voor mij ook een vorm van onverschilligheid naar de ander.
Oei dat klinkt nogal zwaar op de hand. Ik ben niet verzuurd hoor, hou van feesten, zingen, folk muziek, film en boeken.
Ik probeer elke dag te lezen. Ik vond het fantastisch om in jouw brief te lezen dat je naar Tom Lanoye bent gaan luisteren. Ik heb hem ook al verschillende keren gehoord, een grandioos verteller. Zaterdag ga ik zeker luisteren. (35 jaar Herman Brusselmans laat ik aan mij voorbijgaan.) Ik heb net ‘Zuivering’ gelezen en vorig jaar ‘Gelukkige slaven’. Samen met Louis Paul Boon en Erwin Mortier mijn favoriete schrijver. Arthur Japin, Kader Abdolah, Joost Zwagerman om er nog een paar graag gelezen schrijvers te noemen. Lara Taveirne, Judi Zeh, Hanna Bervoets om zeker de vrouwen niet te vergeten. Ja, Tine, en zo kan ik wel nog even doorgaan. Gisteren ben ik begonnen in (wat een mooie titel) ‘Ze zullen denken dat we engelen zijn’ van Bert Natter. Ik had nog nooit van hem gehoord. Bij tijdsgebrek en ook wel eens uit luiheid, neem ik in de bib vlug iets van het aanbod ‘nieuwe boeken’. Al mooie ontdekkingen gedaan.
Onze narcissenberg is inderdaad een kleine bergje in de tuin die in het voorjaar vol narcissen staat en nu vol hosta. De hangmat. We hebben er twee. Eentje voor twee, daar lig ik in te lezen en samen met mijn man naar de wolken en de sterren te kijken. De tweede, dat zal je Belgo-Mexicaans hart plezier doen, is the mexican hammock gekocht op het folkfestival in Dranouter. Ze biedt plaats aan vier personen maar de bomen in onze tuin staan eigenlijk te dicht bij elkaar om ze degelijk te kunnen ophangen!
Naar de wolken kijken. Ik denk dat ik al mijn ganse leven naar de wolken kijk. Ik ben opgegroeid langs de Schelde, ik heb uren aan haar oevers gezeten. Kijkend naar de boten en de wolken. Het gedicht ‘De wolken’ van Martinus Nijhoff is trouwens een van mijn lievelingsgedichten. Gisterenavond nog onder een prachtige wolkenhemel gaan fietsen in Bellebroek. Door naar de wolken te kijken, voel ik mensen die aan de andere kant van de wereld wonen, even dichtbij.
Wat ik met kerkhoven heb? Kerkhoven zijn onlosmakelijk met mijn leven verbonden. Nadat mijn moeder gestorven was, ging ik elke zondagvoormiddag met mijn vader haar graf bezoeken. Alle andere gestorven familieleden kregen ook een gebedje. Ondertussen ben ik het bidden verleerd en zijn de graven van mijn moeder, mijn vader en de meeste familieleden verwijderd. Toch ga ik er nog elke keer als ik in de buurt ben een wandeling maken. Altijd om mijn ouders te groeten maar ook om even stil te staan bij het graf van andere mensen uit onze wijk, aan wie ik mooie herinneringen bewaar. Op het kerkhof in onze straat, ontmoet ik levende en gestorven mensen van de stad waar ik nu woon. Ik wandel gewoon graag op een kerkhof en vind er rust. Op vakantie bezoeken we altijd lokale kerkhoven. Het mooiste is voor mij nog altijd dat van Cavtat. Ook dat van Auvers sur Oise.
Lieke, is een juf van de muziekacademie. Ik heb les gevolgd bij haar, op de schrijfzolder. Dat is ondertussen al een paar jaar geleden maar we zijn goede vrienden gebleven. We gaan veel samen op stap naar theater en concerten. We zingen ook allebei in een solidariteitskoor. Ze woont dertig kilometers bij ons vandaan. Ze is alleenstaand met weinig familie in de buurt. Dus ben ik soms bezorgd om haar.
Warme groetjes
Lus