Ik flirt met leven en dood.
Waar leven mijn eeuwige hartstocht inneemt, ben ik als een narcist tot de dood.
De straten bewandel ik alsof ze tot mij toe behoren door het simpele feit dat ik elke teug lucht naar mij toe zou kunnen trekken.
De dood denkt dat hij op mij moet wachten, maar ik zal mij nooit tot hem verbinden.
Ik bruis van leven, aanbid de kleuren en verhalen die hij mij te bieden heeft.
Leven vult mijn organen, bespeelt mijn zintuigen als de snaren van een harp.
Als de dood zijn blik op mij richtte zou hij wegkwijnen in verdriet, zijn eigen bestaan in twijfel trekken.
Ik ben voorbestemd om mijn wezen, met al zijn schakeringen, aan het leven te geven.
Noem me maar naïef, maar het leven stond me altijd bij. Het leven troost me, kust me, schenkt me energie, kijkt vol trots en bewondering toe naar elke beslissing die ik neem, zonder oordelen te vellen.
Het is de romance waar in elk soort sprookje over wordt gesproken.
De puurste vorm van liefde.
De dood zou er nog iets van kunnen leren.
Silke Van Rompaey
25/09/2025