Ze spiegelt haar zelfbeeld in het aangedampte badkamerglas
En ziet een schim van het licht dat ze vroeger was
De randen zijn wazig en zeer moeilijk te zien
Haar grenzen vervagen steeds meer dan voordien
Haar huid vertoont tekenen van een topografische kaart
In geheimschrift staat waar de schat wordt bewaard
Over rivieren van lachrimpels en ravijnen van zorgen
Onder bruggen van littekens zitten emoties verborgen
Verdwaald tussen herkenningspunten loopt ze verloren
De reflectie in de spiegel kan haar al lang niet meer bekoren
Ze weet wie ze ziet en tegelijk kent ze haar niet
Ze leest alles over zelfliefde en verdrinkt in verdriet
Wat heeft ze aan een spiegel als ze er niet kan in kijken
Wat heeft ze aan de reflectie als ze er niet op wil lijken?
Of komt er een tijd waarbij alles op z’n plaats valt
Dat zowel zelfbeeld als spiegelbeeld haar eindelijk bevalt?
