Lichaamstaal
Ik tast naar je woorden
en lees je blind
sprakeloos van verlangen.
Onze lichamen :
als vanzelf sprekend.
Je leidt me
om de tuin
van je zinnen
neemt me bij de hand
en leert me je landschap delen :
streelzachte woorden
in een tijdloos verhaal.
Onze monden hebben spreekverbod
en kennen alleen de taal van onze tongen.
Je lepelt me uit
het weke vlees tot op het bot.
Ik voel je binnenste
buiten
en huis in je herbergzaamheid
tot ik ontsnap.
Ongewild.