Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat er niet ėėn wereld is waarin we leven. Dat is soms lastig want ik wil graag iets over mijn wereld kunnen vertellen, ook als die ander op een vreemde planeet met andere natuurwetten leeft. Je blijft maar zoeken want ja, er zijn mensen, maar na nader onderzoek kom je steeds tot diezelfde conclusie: we zijn hier allemaal samen, alleen. Tot je die ene persoon tegenkomt en zo goed als alles op haar planeet op dezelfde manier lijkt te werken: auto's rijden er langs dezelfde kant van de weg - in het begin was ik al blij als ik iemand tegenkwam waar er ook auto's bestonden en niet alles met vogelbekdier en kar moest gebeuren of door de lucht als je ergens naartoe wil gaan, want dat doe ik niet graag - en bij haar bestaan ook wekkerradio's en gedichten en geroosterd brood, zo lekker vind ik dat daar en hier. Alleen moet je bij haar de toaster op stand 3 zetten en hier op stand 2. Haar planeet lijkt zo op de mijne vandaag, kleine dingetjes zijn anders, maar ik denk wel dat ik daar ook zou kunnen leven. En we moeten genoeg naar mijn planeet terug kunnen, zo kan ik haar laten zien dat het hier ook mooi is, en soms lelijk al focus ik daar liever niet te veel op. Het belangrijkste is dat zij weet wat mooi is en dat dat ook lelijke dingen kunnen zijn. Ik ben zo benieuwd wat er op haar planeet nog te ontdekken valt. Straks spreken we weer af en het maakt me nu niet zoveel uit op welke planeet dat dan zal zijn, als ik ze maar kan zien om de mijne te delen.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.