Plots kwam ik vanuit het niets. Ik was niets, en dan. Groeide ik vanuit een punt. Bol werd ik, groter en voller. Vanuit het centrum zag ik mijn schil groter worden. Steeds meer opnemende. Van wat buiten mij scheen. Een vloed aan indrukken. Die niet ophield te schijnen. Mijn schil filterde dat alles. Tot een logisch mengsel. En zo leerde ik zien. Eerst bijziend, enkel vage contouren. Toen mijn bol nog klein was. Met het wassen dan. Werd mijn begrijpen steeds fijner en fijner. Nooit af, nooit volledig. Een dynamisch beeld. Ik verloor het overzicht door focus. Cirkels ontstonden, veel details verschenen. Daarrond wazig. Zij werden kleiner door mijn boller wordende. Die rondjes. Maar mijn bol groeide te fel. En ik werd kleiner vanbinnen. En toen werd ik verziend. Ik verloor mijn zicht op details. Alsook op het geheel. Mijn zicht vernauwde zich langzaam. Alles werd stilaan terug wazig. Mijn bol werd wel nog steeds groter. Maar mijn verziendheid had al een nieuwe sfeer gevormd. Een wazig vlies. Dat krimpte. Uiteindelijk zal dit mijn binnenste bereiken. Tot op het punt waarop. Mijn bol uiteenspatten zal. Eerst terug bijziend. En dan blind. En ik zal niet meer zijn. Was ik wel echt?
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.