Op de bus.
Hij was net ontwaakt uit de sluimerige droomwereld waarin hij was meegezogen door een spannend boek.
Hij was nog net bezig het boek terug in zijn lederen boekentas te steken toen hij het hoorde.
Ding!
Iemand wilde er aan de volgende halte af. Op zich geen probleem, ware het niet dat de volgende halte de eindhalte van deze lijn was en er dus totaal geen reden tot bellen was.
De chauffeur zou hier in ieder geval stoppen en iedereen zou de bus moeten verlaten, of ze nu wilden of niet.
Op dit moment kwam de oude sarcastische lul in hem naar boven en maakte de fnuikende opmerking: ‘pfff, gij pakt ook dikwijls de bus zeker!’.
Hoewel deze stem enkel in zijn hoofd te horen was, schrok hij van zijn plotse aanwezigheid.
Het was vooral de volkomen natuurlijkheid waarmee deze stem zich manifesteerde waarover hij verbaasd was. Het is het soort stem waarvan, moest iemand anders ze openlijk gebruiken, hij een gevoel van medelijden kreeg bij de gedachte dat de eigenaar van de stem wel diep ongelukkig moest zijn om zich zo druk te maken in zulke pietluttigheden.
Hij wist altijd wel dat een dergelijke stem in hem aanwezig was.
Hij ging ervan uit dat iedereen een dergelijke stem in zich had, sluimerend in het onderbewustzijn.
Zo ging hij er ook van uit dat iedereen een grapjas, een bemiddelaar, een optimist, pessimist, oude vrijster, vaderfiguur en zelfs een psychopathische moordenaar in zijn psyche verborg.
Het ging er uiteindelijk alleen maar om welk deel van je geest je de toestemming gaf om naar voren te komen en te groeien.
Maar wanneer was sarcastische oude lul bij hem beginnen groeien?
Wanneer had hij sarcastische oude lul naar voren laten komen?
Terugdenkend aan hoe natuurlijk de stem zich had gemanifesteerd, moest hij toch al lang genoeg de kans hebben gehad om te groeien.
Deze oude lul was geen amateur.
Hij probeerde terug te denken wanneer hij deze stem de eerste keer had gehoord.
Hij kon zich niet voorstellen dat hij de lul als kind al had toegelaten. Toch kon hij zich geen officiële première voor de geest halen.
Was hij nog tiener, was hij al twintig geweest, was hij al vader?
Plots kwam als één of andere guerrilla strijder een veel beklemmender gedachte bij hem op.
…valt de lul nog te stoppen? Is dit de toekomst die ik tegemoet ga? Om de rest van mijn leven op alles met een afschuwelijk sarcastische gedachte op de proppen te komen. Zal ik zo iemand worden die deze gedachte uiteindelijk ook de kans geeft om te pas en te onpas uit mijn mond te komen?
Alsof hij deze verschrikkelijke gedachte wou bevestigen en kracht bijzetten, sprak de verbitterde oude lul weer:
“En dan gast!”
Hij besloot zich hier niet meer druk over te maken. Druk maken was enkel voedsel voor de lul.
Het zou wel een logische reactie zijn op een busreis. Leek iedereen op de bus immers niet sarcastisch en verbitterd? Het zou wel een simpel gevolg zijn van het feit dat er op zo’n bus immers enorm veel is om zo op te reageren.
De Lijn is een goede kweekbodem voor sarcastische oude lullen.
Het beste bewijs hiervoor zijn waarschijnlijk wel de chauffeurs!
Deze laatste gedachten leken hem enigszins gerust te stellen.
In werkelijkheid was het enkel de oude sarcastische lul die zich tevreden een beetje terugtrok.
Tevreden over het vele voedsel dat hij met deze laatste gedachten had gekregen.
Volgevreten en gelukzalig trok de lul zich terug in een sluimertoestand, met nog net genoeg tijd om tevreden te denken: “..straks,..straks weer … met de bus naar huis toe.”