Het begint altijd zo:
eerst zegt ze neen
en dan lacht ze
en weet dat ik versteen
heeft ze me met haar lach gevangen
dan sleurt ze met die lach mijn hart
op de grond, tegen de kast, naar de stoel
ze lacht niet wat ze bedoelt
net dat is zo gemeen
eerst die neen
en dan die twist:
het kan verkeren
alleen ik niet met haar