Dag Leona,
Ik hou van enige vaagheid. Is je dat al opgevallen in mijn schrijfsels ? Het heeft te maken met een voorliefde voor witruimte, het impliciete. Vrij spel voor de verbeelding. Ook op foto’s kan ik een grote portie flou wel waarderen. Denk aan de foto’s van Koen Broos of Saul Leiter.
Deze foto is echter kristalhelder. Zo helder als het water dat meer dan de helft van de foto beslaat. Twee personen aan de uitlopers van een gigantisch meer. Op de achtergrond dennenbossen en lage bergen. En een strakblauwe lucht. Zowel de plek als het gezelschap betekenen veel voor mij.
Laat mij beginnen met de plek – dit geeft in één beweging ook een link naar de sneeuwstorm van mijn eerste brief. Mijn hart ligt op verschillende plaatsen in deze wereld. De talloze uitgestrekte meren van Canada staan onmiskenbaar in mijn top 3. Mijn vriend en ik hebben twee jaren gewoond in Montreal, een onbezorgd pre-kinderen-tijdperk. We ontdekten een verborgen passie: kanovaren. Er volgde een reeks oeverloze kano-ervaringen in grootse landschappen ver weg van drukte en snelheid.
Op de foto sta ik, nonchalant gelukkig met sandalen in het lage water. Een paar meter verder een lachende vriendin Jo, ook met haar voeten in het water. We lopen richting kano, een tikkeltje uitgelaten, blij met wat er is. Jo en ik kennen elkaar van toen we net geen tien waren. Het jaar erop werden we bloedzussen voor het leven. We waren halve jongens die het liefst boomhutten bouwden. Ik voelde me later terug meer een meisje. Jo bleef wat schipperen tussen de twee.
En net die dag vieren we ons twintig jaar jubileum, het is op de kop af 1 september 2005. We springen een paar keer in het meer om onze vriendschap te bezegelen.
Een memorabele dag met deze heldere foto als sprankelende herinnering.
Groeten,
Winny
Ps deze paasvakantie zijn we met ons hele gezin naar Canada gevlogen. Een prachtige vakantie met vele ontmoetingen en een paar meren in het vizier. Heftige sneeuwstormen gooiden op het einde roet in ons eten, ons vertrek werd met meer dan één etmaal uitgesteld. En die vertraging blijft precies doorsijpelen in ons dagdagelijks leven.