(Column voor Charliemagazine)
Open brief aan mama
Meer blauw in huis
Geachte mama
Ik eis meer blauw in huis. Nee, ik heb het niet over die laatste aflevering van de Smurfen die ik niet mocht uitkijken omdat het al zo laat was. Ik heb het over mijn persoonlijke veiligheid. Het wordt dringend tijd dat je daar meer mensen en middelen voor vrijmaakt, want na drie jaar stevent mijn engelbewaarder onmiskenbaar af op een burn-out.
Profylactische maatregelen gevraagd
“Zwakke longen”, zei je, als mensen vroegen waarom ik zo vaak ziek was de eerste maanden. Of: “de tijd van het jaar”. Alsof ik voorbestemd was voor longinfecties. Heb je wel eens gedacht aan die miljoenen schadelijke eencelligen die zich permanent huisvesten in de duploblokken van mijn broer? Om nog maar te zwijgen van de broeihaard die mijn broer zelf is. Je mag nog van geluk spreken dat het maar een banale virale infectie was waarmee ik in het ziekenhuis belandde. Het had evengoed Ebola of vogelgriep kunnen zijn.
En weet je nog, in de zomer? Ik kon niet eens op eigen benen staan maar moest toch al mee naar de speeltuin. Ik dacht dat je me ‘aapje’ noemde omdat je me schattig vond, maar blijkbaar dacht je echt dat ik in de lianen ging slingeren. Pokkeheet was het. Eén dun laagje zonnecrème moest volstaan om het zandbakzand aan mijn ledematen te plakken. Je vond het niet nodig om een body aan te doen onder mijn t-shirt. “Te warm”, vond je. Wist ik veel dat het dan geen goed idee is om op mijn buik van een hete glijbaan te gaan. Mijn buik had je zelfs niet ingesmeerd. Dacht je dat aapjes genoeg hebben aan hun zomervacht als bescherming tegen de zon?
Duurzaam dreigingsniveau
Vorige week had je weer zo’n zak spullen klaargezet om naar de kringwinkel te brengen. Sinds ik schoolgerechtigd ben, kijk ik die zak altijd eerst even na voor je hem wegbrengt. Je hebt namelijk de neiging om daar dingen in te stoppen die ik zelf nog kan recycleren. Naast mijn loopeendje vond ik er een boekje van Kind en Gezin in, en een dvd van de Gezinsbond: ‘Veilig in en rond het huis’. Dat loopeendje kan ik nog gebruiken om mijn broer weg te jagen als hij zich komt moeien met mijn duploconstructies. De dvd heb ik op je bureau gelegd. Kijk er nog maar eens goed naar als je denkt dat je het dreigingsniveau kan laten zakken. Dan hoef ik niet meer van de trap te tuimelen zoals die keer toen er op de derde trap nog een vuile onderbroek lag. Voor aapjes geen probleem misschien, maar wel voor mij als ik poepschuivend van de trap hots.
Dat van gisteren deed echt wel de deur dicht. Die van de garage nog wel. Je ging nog snel even iets uit de auto halen, zei je, terwijl ik nietsvermoedend in de zandbak zat te spelen. De sleutel hing nog aan het haakje in de keuken. Garagedeur in het slot. Ik wou dat je terugkwam maar je bleef maar zeggen dat je dat niet kon. Met mijn 94 centimeter kon ik niet bij de deurklink, nee. Het had dus geen zin om te blijven roepen door de spleten van de tuinomheining dat ik de deur moest open maken. Waarom je me per se die speelgoedbak naar de garage wilde laten slepen, moet je me bij gelegenheid nog eens uitleggen. Aapjes zijn geen muilezels. Veel te zwaar. Ik bleef maar roepen dat je terug moest komen en opeens hoorde ik je ook niet meer. Toen werd het me te veel. Tranen met tuiten heb ik gehuild. Mama weg.
Gezocht: nieuwe mama
Beste mama, je hebt geluk dat ik nog geen stemrecht heb, want dan had ik je al lang weggestemd en ingeruild voor zo’n helikoptermama die me zomer en winter insmeert met factor 50, wekelijks al mijn speelgoed (inclusief mijn broer) wast met Dettol en die me naast een helm ook arm- en beenbeschermers aandoet als ik ga fietsen. In plaats van me achteraf te willen troosten met van die stomme pleisters van Cars. En dan ruil ik meteen ook mijn papa in voor een exemplaar dat alle kasten vast vijst in de muur en zijwieltjes aan mijn loopfiets zet.
Zo. Geef me nu maar een knuffel en een banaan.
Je aapje
P.S.: Wat deed je daar eigenlijk met de ladder van de buurman toen ik de garagedeur openduwde? Je trok wel grote ogen toen ik daar met mijn betraand en besnotterd gezicht op dat kampeerstoeltje stond te blinken. A-pe-trots was ik.