4 april 2018
Prins Artuur en prins Lowie,
jullie weten het nog niet, maar ik "p(l)ak" niet goed op foto's. Jullie oma verzekert het me al een eeuwigheid en ze heeft gelijk. Ik sta er steeds zo onnatuurlijk op als ik weet dat er gefotografeerd wordt. Ik wil er té graag mooi uitzien en dat wreekt zich zichtbaar. Ik hou dus doorgaans weinig foto's bij waar ik zelf opsta. Tenzij... die met jullie. Daarvan koester ik elk exemplaar, al vijf volle jaren lang. Bestanden en dozen vol met alle mogelijke glimpen van jullie groei en leven. Mijn gelukshormonen zingen volledige aria's van zodra jullie in beeld komen.
Op deze foto zie je ons drietjes. We zitten op een bruine bank met de reflectie van platanen in het raam achter ons. De rugzak naast ons zou misschien al iets kunnen prijsgeven over onze locatie, maar zelfs dan blijft het een wilde gok.
We zijn alle drie lekker ingeduffeld in jassen en skipakjes op maat van kleine mensjes. Toegegeven; jullie muts in de vorm van een koalabeer ziet er tien keer beter uit als mijn egaal witte. Wat ook opvalt is dat jullie er niet overdreven gelukkig uitzien (te wijten aan de barre koude) en dat ik straal als een pauw die voor het eerst in dit leven zijn veren heeft geopend. Dat effect hebben jullie op mij, lieve schatten. Een moederklok heb ik nooit horen tikken, maar mijn tantekes-klok draait overuren!
De dag was memorabel. We sleepten de bolderkar overal mee naartoe en jullie aanmoedigende stemmetjes vanuit de kar deden mij het halve park rondhollen met dat ding. Nooit gedacht dat ik zo lang kon lopen! We hebben gegierd van plezier. En schelmerij uitgehaald, behoorlijk wat. En heel hoog geklommen, als aapjes op een rij in het touwenweb. Gesmuld, gezongen, gedanst en gespeeld;
een dag vol zaliGheden!
Als de zon schijnt, kunnen we vast en zeker meer dieren spotten. Een goede reden dus om binnenkort nog eens naar Planckendael te gaan, liefjes. Maar deze keer trekken jullie de kar!! (hihihi)
Liefde in overvloed voor jullie,
Tante Kiki
Prins Artuur en prins Lowie,
jullie weten het nog niet, maar ik "p(l)ak" niet goed op foto's. Jullie oma verzekert het me al een eeuwigheid en ze heeft gelijk. Ik sta er steeds zo onnatuurlijk op als ik weet dat er gefotografeerd wordt. Ik wil er té graag mooi uitzien en dat wreekt zich zichtbaar. Ik hou dus doorgaans weinig foto's bij waar ik zelf opsta. Tenzij... die met jullie. Daarvan koester ik elk exemplaar, al vijf volle jaren lang. Bestanden en dozen vol met alle mogelijke glimpen van jullie groei en leven. Mijn gelukshormonen zingen volledige aria's van zodra jullie in beeld komen.
Op deze foto zie je ons drietjes. We zitten op een bruine bank met de reflectie van platanen in het raam achter ons. De rugzak naast ons zou misschien al iets kunnen prijsgeven over onze locatie, maar zelfs dan blijft het een wilde gok.
We zijn alle drie lekker ingeduffeld in jassen en skipakjes op maat van kleine mensjes. Toegegeven; jullie muts in de vorm van een koalabeer ziet er tien keer beter uit als mijn egaal witte. Wat ook opvalt is dat jullie er niet overdreven gelukkig uitzien (te wijten aan de barre koude) en dat ik straal als een pauw die voor het eerst in dit leven zijn veren heeft geopend. Dat effect hebben jullie op mij, lieve schatten. Een moederklok heb ik nooit horen tikken, maar mijn tantekes-klok draait overuren!
De dag was memorabel. We sleepten de bolderkar overal mee naartoe en jullie aanmoedigende stemmetjes vanuit de kar deden mij het halve park rondhollen met dat ding. Nooit gedacht dat ik zo lang kon lopen! We hebben gegierd van plezier. En schelmerij uitgehaald, behoorlijk wat. En heel hoog geklommen, als aapjes op een rij in het touwenweb. Gesmuld, gezongen, gedanst en gespeeld;
een dag vol zaliGheden!
Als de zon schijnt, kunnen we vast en zeker meer dieren spotten. Een goede reden dus om binnenkort nog eens naar Planckendael te gaan, liefjes. Maar deze keer trekken jullie de kar!! (hihihi)
Liefde in overvloed voor jullie,
Tante Kiki