Morgenrood stijgt op in het Oosten en kleurt de velden guldenroede. Dauwdruppels glijden van groene grassprieten, opgeslokt door de aarde nooit meer teruggezien. Vieze blote voeten steken de straat over op zoek naar weelde.
Goudgeel met zwart gestreepte bijen strijken neer op de bloeiende Hibiscus syriacus Coelestis, die met haar stampers en stempels menig insectenbeest naderbij lokt. Ook mijn ziel laat ze niet onbemind wanneer haar zoete aroma het diepste van mijn binnenste bereikt en mijn hart doet openbloeien.
M’n voeten zakken weg in de natte aarde wanneer ik dichterbij tracht te komen, maar de bijen zijn er snel bij om me weer weg te jagen. Iemand als ik is immers niet welkom in de wereld van de schoonheid.
Ik buig door mijn met aarde bevlekte knieën, mijn handen gravend in de laag haksel die het tuinperk omgrenst. Flinterdunne houtsplinters planten zich in mijn doorzichtige huid. Een enkele mier baant zich een weg door het pluis op m’n rechterarm. Een feestmaal: twee lange regenwormen komen aan hun eind.
De Helideca decapetalus woekert verder met een vastberadenheid zelden voorkomend in de wereld van de Hominidae, van morgenrood tot schemering over nacht en dageraad. Ik bewonder haar om haar onuitputtelijke wilskracht.
Naast de klokvormige Euchera staat de blauwviolette Houstonia Caerulea, net als ik verlangend naar idyllische vergezichten van bergen en stranden uit dromerige schilderijen. Maar mijn wereld is hier.
Als de heldere maan de plaats van de ondergaande zon inneemt ontsteken de Kniphofia’s. Hun helder licht hult het tuinperk in een bitterzoete oranjerode gloed. Voor ik naar huis terugkeer kijk ik een laatste maal om naar mijn tuin.
Vieze blote voeten steken de straat over en vinden hun weg terug naar het door de regen doorweekte kartonnen huis.