MINT
Vandaag rijdt de wereld geruisloos.
Niet omdat hij verbeterd is,
maar omdat jij naast me loopt.
Stoplichten knipperen
alsof ze eindelijk begrijpen
dat haast een slecht ontworpen religie is.
We lachen om een hond
die blaft naar zijn eigen echo.
Het is belangrijk.
Alles is belangrijk
wanneer liefde de zwaartekracht
heel even herschrijft.
De lucht doet zich voor
als iets dat altijd zo blauw is geweest.
De bomen applaudisseren
zonder handen.
Zelfs de wind
lijkt zijn excuses aan te bieden.
Misschien is geluk
geen bestemming.
Misschien is het een verkeerslicht
dat precies lang genoeg op groen blijft
om te geloven
dat toeval ook een vorm van genade is.
Jij zegt niets.
Ik antwoord met hetzelfde.
Onze stilte heeft betere ideeën
dan de meeste regeringen.
En kijk ons.
Twee lichamen
die doen alsof ze weten
hoe de toekomst werkt.
We weten niets.
Alleen dat de dag
ons heeft uitgekozen
als tijdelijke ambassadeurs
van iets zachts.
Morgen zal de stad
haar machines weer starten.
Facturen.
Nieuws.
Sirenes.
De gebruikelijke liturgie
van bijna vergeten dromen.
Maar vandaag
is elke straat nieuw asfalt,
elke adem
een ongeopende brief,
elk hart
een motor die eindelijk loopt
zonder zichzelf te willen bewijzen.
Als dit een vergissing is,
laat haar dan nog één rood licht duren.
Als dit liefde is,
hoeft niemand haar uit te leggen.
We stappen in.
Niet in een perfecte auto.
In een perfecte richting.
Tekst : Manfred 06/07/2026
Foto : Manfred