De weg
kent zichzelf.
Mijn handen
ook.
Iets zweeft
waar ik
zou moeten
zitten.
Een stem,
ergens rechts.
Woorden,
geen taal.
Dit lichaam
heeft al
besloten:
overleven vraagt
geen oren.
Alleen
een weg
die blijft.
Alleen
een lichaam
dat blijft gaan.
Ik kom aan
maar weet niet hoe.
© Steven Vanackere, 2026.