misverstand

Wim Vandeleene
18 nov. 2017 · 1 keer gelezen · 0 keer geliked

een schok klieft de vloer,

de kamer schuift uiteen en ons midden valt

als puin in een kloof. een stilte waarin stof stijgt.

  

het maakt ons grijzer en blinder.

ik voeg er een vraag bij, een steen die valt.

even later, de stille plof die de bodem bewijst.

 

is het een uitgesteld antwoord? het stof daalt.

nog altijd sta je stil en roerloos tegenover mij.

je lippen wijken niet en op je tong smelt gruis.

 

mijn stenen zijn op. we kijken van elkaar weg

door het schuifraam, naar het antwoord in de tuin,

naar het groen dat de kloof dicht.

Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.

Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver en help je hem verder op weg.

Wim Vandeleene
18 nov. 2017 · 1 keer gelezen · 0 keer geliked