hongerig wacht ik haar op, kijk gretig toe
hoe zij dit geometrisch regenachtige beeld
heupwiegend en kleurrijk doorbreekt,
het gele zakje met ijsbergsla walst om haar pols.
geen doorwinterde zebrastreep of uitstekende tegel
weet haar lichte voeten te vangen
en duistere lantaarns ziet ze helemaal niet staan.
zij houdt niet van lijnen, danst ze.
ik klik haar vast, even maar,
als een fotograferende mondriaan.
zij mag gewoonweg nooit voorbijgaan.