Ik kan wachten.
Geduldig, dag na dag,
terwijl de uren verkleuren
en de kalender leeg raakt.
Ik kan blijven staan,
zolang ik maar weet
dat jij daar ook bent.
Ik loop met je mee,
over elke weg, door elke wind.
Niet omdat ik moet,
maar omdat ik het wil.
Zolang ik maar voel
dat we dezelfde kant op kijken.
Zolang het ergens toe dient.
Ik geef je wat ik heb,
mijn tijd, mijn stilte, mijn lach.
Geen grote woorden,
geen beloftes van goud.
Gewoon, dit moment.
Zolang ik maar weet:
ik doe dit niet alleen.