Nimrod
(tribute to a cryptic Frank Black)
In marmer van vergeten steden
huilt een hond zonder huid
de vaders, verbrijzeld, fluisteren
in tongen die niemand meer dragen.
Ik kroop uit hun gebroken ribben
een jager, zonder prooi,
mijn handen druipen van niets.
In droomloze nachten
waar wind als glas snijdt
en Frank Black schreeuwt —
"you are the son of a motherfucker" —
krassend in mijn binnenste,
roest op nat hout.
Het vlees herinnert zich niets
de mond zingt leugens uit een lege long
en onder de nagels: zwart zaad.
Nimrod lacht uit de schaduwen,
zijn kroon van gebroken beloftes
zijn boog gericht op mijn eigen gezicht.
“Ik draag zonden als een nat hemd
dat nooit opdroogt. De hemel draait
maar ik blijf liggen
mijn naam verloren
in een taal die niet meer weet
hoe je spijt uitspreekt.”
Nimrod
likt bloed van de vloer,
bouwt torens van ademen
zijn boog kraakt
zijn pijlen, zijn heimwee.
Ik herinner me niks
Behalve vlekken in een vergeten boek.
De zon komt nooit op,
de zon is een leugen,
een oude wonde
die nooit dichtgroeit.
Tekst : Manfred 27 april 2025
Foto : Manfred