Zoals het gele, verdorde en verpieterde gras zichzelf terug glanzend groen tovert na een bad (of meerdere) van koel hemelwater, ook als dat hemelwater maandenlang wegbleef.
Zoals de bladeren van een boom geel gaan hangen, knisperend van droogte,
twijfelen om voor eeuwig de tak los te laten en zich in de diepte van de wanhoop te gooien, en dan ineens zichzelf glanzend groen oprichten na een lavend bad (of meerdere) van verlossend hemelwater.
Zoals de Wilde Cichorei me elke morgen bewijst dat geen enkele droogte hoe uitzichtloos ook, haar zal tegenhouden.
Ze lacht hemelsblauw het hemelwater naar zich toe
Zoals het Wilgenroosje en de Wilde Peen de droogte, schaarste en verzengende hitte gewoon uitlachen,
Onverstoorbaar verder groeien, elkaar bij bosjes helpend en schaduw gevend, en de hemel uitdagen met hun kleuren.
Zoals de wortels van het tere kleine Slaapmutsje ongelooflijk wakker blijven en het water dapper vasthouden en opzuigen uit de armste, droge grond en dat water krachtig naar boven zuigen.
Zo zullen ook mijn wortels zoeken en vasthouden, diep, diep tasten tot in de onderste regionen van mijn ziel, en alleen maar kijken.
Kijken in mededogen en helderheid, elke droogte transformerend tot een zee van inzicht, een meer van inspiratie en moed waarin ik een bad (of meerdere) zal nemen en me laven.
Tot mijn wortels het inzicht en de inspiratie naar boven zullen sturen naar mijn kleine hersenen.
Tot mijn stengel de moed en de kracht verdeelt over mijn bladeren en takken.
Die daadkrachtig mijn hele wezen zullen besprenkelen.
(Wat zeg ik? Begieten! Onderdompelen!)
Zodat ik terug glanzend groen kan worden.
Niet groen van valse hoop (op elke vacature die een illusie bleek)
Niet groen van nijd op het onrecht in deze (en andere) samenlevingen.
Niet groen van jaloezie op mensen die er wel in slagen om zichzelf te onderhouden.
Maar groen van geloof en vertrouwen
Zelfvertrouwen
Vertrouwen in de ander.
Vertrouwen in de toekomst.
Geen groen, blind vertrouwen in de kosmos.
Maar een jong, frisgroen vertrouwen,
dat al wie in het oog van de storm rust vindt en vormt,
(en dus niet zoekt en wacht)
altijd veilig groen zal blijven.