Novembervers I
Griot. Troubadour. Hakawati. Imbongi. Cultuurdrager. Bewaarder van scheppingsmythen. Bard. Een van hen heette eerst zo. Vertrouw nooit de naamgever. Ook het kind heeft andere plannen dan die van de ouders.
Als product van is het nog geen kind van. Wat niet is kan nog komen.
Overstijg ons. We zullen niet verzaken je grenzen aan te geven maar, overstijg ons maar.
Prompt antwoord je op ongestelde vragen. Onverwijld trek je een lijn dwars door mijn gedarmte en geschiedenis. Je weet.
De intentie begint bij ons. De betekenis is ons voorrecht.
Weet jij ook dat je weet?
Nee, je bent stroman. Strooien pop in het veld neergezet door onze handen.
Overstijg ons en bekritiseer ons, als rebellerend snotjong met geïncarneerde kennis van alle tijden.
Skald. Minstreel. Kaumatua. Pingshu. Met stem. Met theater. Met gezangen en satire. Met ingebeeld lef en dito ballen. Met kora. Met harp. Met ritme getikt op houten blokjes. Als meer dan entertainment. Meer dan complexe poëzie. Lofzangers en gekwelde eco-dichters. De genealogie en historie van onze levens.
Je bent onze vergaarbak van verhalen. Diep ze op. Ook zonder dat we het vragen.
Wat kunnen wij nog kwijt over onszelf? Wat willen we onthouden over onze tijd? Dat we het noorden nog niet kwijt zijn?
Ons lijf is verdwaald en verdwaasd. De paden worden gemaakt met elke strompelende stap. Het kompas is onbreekbaar. We razen en we huilen. Het pad, altijd daar.
Getekend in de aarde, gezongen op haar huid.
Hertenpad. Nijlpaardengeul. Dassenwissel. Alpenmarmottenpad. Ingesleten mensengreppel. Van de tunnels door onze ziel. Naar de wegen van ons leven.