Vroeger, tot voor dit adres, woonden we in 's-Gravenwezel (Schilde) aan de rand van een bos. De grote tuin was weelderig op zich maar ik zocht een plek om ongestoord te schilderen, in het wildere einde naar het bos toe. Bramen en netels wachtten me op maar ik baande er me een wegje door. Ik vond de ideale plek, onvindbaar, alleen in de natuur. Niet dat ik natuur schilder, ik werk surrealistisch, abstract maar ik had behoefte aan nacht om te schrijven en van geen mens gestoord om te schilderen. Verdere inspectie van de plek bracht mijn blik omhoog. Vlak voor en iets hoger in een boom - er was tenslotte een bos - stond ik oog in oog met een oehoe, van een afmeting om 'oehoe' tegen te zeggen. Een knaap van formaat. Vier ogen op elkaar gericht. Hij zag er boos uit, wou waarschijnlijk ook alleen zijn. Mogelijk zien oehoes er altijd boos uit, ik heb geen andere ervaring dan deze. De oehoe staarde me roerloos aan en evalueerde mij op risico, duur van mijn aanwezigheid, potentiële maaltijd en wat meer. Ik deed hetzelfde, zonder de maaltijd. Dit duurde enkele minuten en hij hield mij voor bekeken. Net op het moment dat ik mijn aftocht voorbereidde en mijn blik elders wierp, is hij verdwenen, zonder boe of oehoe.
De volgende dag was ik weer op de afspraak, maar hij niet. Ik zag hem nooit meer, heb er ook nooit geschilderd, de oehoe kreeg zijn plek terug, helemaal voor zich alleen.