Een vrouw die sprak met de woorden die ze bezat.
Voor haar was die zin een noodkreet , tegen hem die niet beseft welk gevoel zij met dat woord deelt.
Hij die niet weet met welke waarde zij spreekt , want het gevoel is anders terwijl het woord niet veranderd.
Hij die luistert, weet niet met welk doel ze sprak en antwoordde vluchtig: " er zijn ergere dingen dan dat".
Zij die niet over haar lippen kreeg , en hij die onwetend haar moed had weg geveegd.
Wat hij bedoelde als zin dat leven gaf, was voor haar de laatste wil die opgaf.
De man zag in haar ogen dat hij had verloren, wat hij wilde geven was dezelfde zin die haar deed opgeven.
Zo kreeg de zin bij hem ook een betekenis. De man wist toen de woorden veranderen niet , maar wel de waarde die men erachter ziet.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.