Dag Leona,
Het voelde als thuis komen, al wist ik niet eens dat ik iets miste.
Ik was negen jaar toen ik voor de eerste keer naar Indonesië ging. Het land waar mijn beide ouders vandaan komen. Tuurlijk wist ik al veel over het land. Verhalen over rijstvelden, schreeuwerige pauwen en krakkemikkige auto’s. De geuren bij ons thuis verraden direct oosterse sferen. Ook het Bahasa Indonesia, de Indonesische taal was me niet geheel vreemd.
En toch. De allereerste stap op Indonesisch grondgebied staat me haarscherp voor ogen. Broeierig warm en intens voor alle zintuigen. Prikkelende geuren zoals chili’s en knoflook vermengd met een benzinegeur. Dat soort onverwachte combinaties. Veel kleuren en beweging overal. Een overweldigende ervaring die ergens vertrouwd aanvoelde.
Ik leerde mijn ouders ‘opnieuw’ kennen. Niet dat ze zich helemaal anders gedroegen, toch bewogen ze zich op een meer vanzelfsprekende manier in de ruimte. De contacten met de mensen liepen vloeiender. Ik besefte met enige verwondering dat een andere deur bij mijn ouders was geopend.
Vanaf het begin vonden mijn zus en ik heel vanzelf onze neven en nichten zelfs zonder gemeenschappelijke taal. We begraafden de eerste avond samen een cicak. Dat is een soort hagedis die bij het vallen van de avond overal in huis verschijnt. Het hele afscheidsritueel met kaarsen en wat onbestemd gezang, smeedde een soort onwrikbare band tussen ons. Het werden tien intensieve, ongelooflijke dagen (en nachten). De tijd vloog voorbij en stond tergelijkertijd stil.
Zoals bij elke bijzondere en intense ontmoeting, reiken woorden vaak niet aan het gevoel. Ook niet de honderden foto’s die we tijdens ons verblijf namen. Of de dagboekflarden die ik lustig neerpende. Het voelde als een transformatie, een onomkeerbaar proces dat veel van mezelf in beweging zette. Ik leerde leven met nieuwe gevoelens: een soort gemis en onrust samen met een diepe verbondenheid. Soms balanceren deze gevoelens in evenwicht, soms schuren ze op een pijnlijke manier.
Ik ben heel graag onderweg. Het geeft me rust. Onderweg zijn met een onbestemd verlangen naar dat ene magische moment : buiten stappen en de deur naar mijn andere thuis openzwaaien.
Groeten
Winny