Dear Jack,
Je kent mij niet.
Je hebt me nochtans volledig van mijn sokken geblazen.
Het was in 1975.
Het had me bloed, zweet en tranen gekost om je te zien.
Eerst mijn vader overtuigen, vijftien minuten met de bus
en dan nog een kwartier stappen.
Om iets te beleven moet je iets over hebben.
Meer dan twee uur later
kwam ik totaal groggy uit de zaal.
Sindsdien heb ik de film al ontelbare malen teruggezien.
En geloof me of niet,
ik vind hem en vooral jou in die meesterlijke vertolking
nog altijd grandioos.
Mijn absolute nummer 1 of all time.
Vandaag is er gelukkig een bioscoop (uitgebaat door de vierde generatie) op wandelafstand.
In al die jaren hebben nieuwe (jongere, mooiere) filmgoden
zoals Depp, Damon en Di Caprio (om er maar een paar te noemen)
ook voor vele mooie filmmomenten gezorgd.
Maar nog altijd kan niemand tippen aan het filmische hoogtepunt
dat jij me bezorgde als Randle Patrick Mc Murphy
in One Flew over the Cuckoo’s Nest.
Thanks.
L.C.