Zoveel woorden worden zorgeloos gezegd en naar anderen gesmeten,
en ze kwetsen soms bewust of zonder dat we het weten!
We denken niet altijd na over de gevolgen voor onszelf en de andere persoon,
Het lijkt allemaal heel normaal en gewoon.
Op de moment dat ik vermoeid zachtjes kniel,
vraag ik mij af waarom is deze wereld zo onstabiel.
Tranen vloeien zonder ophouden net zoals de vragen en gedachten,
wil ik nog hier zijn, wil ik nog leven, wil ik met die zwarte ideeën wachten?
Ik kom mijzelf tegen en voel mijn innerlijke ziel, kracht en aanwezigheid,
hoewel ik er niet meer wil zijn is er iets dat me tot blijven verleid.
Er zijn dagelijks wonderen en er is hoop op deze planeet,
Soms is het net dat wat ik vergeet.