Geluidloos doorbreekt de verlaten woonwagen
de grenzen van de tijd.
Als een stempel van de vergeten mensheid zet het zich af
tegen de natuurlijke synchronie.
Onderweg naar de oneindigheid valt alles voortijdig in het vagevuur.
De witte muren bakenen de basis van het begeerde beginsel af.
Onderweg naar niets of alles.
De onzichtbare reiziger maakt geen logisch onderscheid.
Karavanen van ijzige kristallen omhullen het verstijfde verstand,
terwijl gekrulde gedrochten de basis van de schuilplaats onderuithalen.
Vluchten is niet toegestaan.
Enkel het sedentaire bestaan kan de eeuwigheid bestendigen.