“De trein naar Aarschot komt aan op spoor 5”, klinkt het in het station van Lier. Een twintigtal mensen stappen samen met mij in de langverwachte wagon. Na een drukke werkdag en een gemiste aansluiting kunnen we naar huis.
Ondanks de files, ben ik met mijn wagen een half uur sneller op het werk. De NMBS voorziet voor mijn traject helaas geen rechtstreekse verbinding. Enkel tijdens de spitsuren kan ik via een aanvaardbaar traject reizen tussen Mechelen en Heist-op-den-Berg. Buiten die uren zou ik heel de provincie Antwerpen moeten doorkruisen om Mechelen te kunnen bereiken. Toch kies ik voor de spoorwegen, want die jagen geen uitlaatgassen door onze kostbare lucht. Wie in dit land een milieuvriendelijk vervoermiddel kiest, krijgt daarvoor niet noodzakelijk de gemakkelijkste reis in de plaats.
De NMBS is als een haas met een gebroken poot. In gezonde toestand baant hij zich aan ongeziene snelheden een weg door elk onontgonnen terrein. De breuk waarmee hij kampt, maakt hem echter traag en onzeker. De haas kiest nu voor de bekende wegen. Nieuwe oplossingen ontdekken, dat is voor na het herstel.Hoe kan ik de kwaliteiten van de haas appreciëren als hij er geen gebruik van maakt?
Waanzinnige files van wagens teisteren en vervuilen ons land. Vertragingen, besparingen en een onvoldoende uitgewerkt spoornetweg teisteren de treinpendelaar. De overheid buigt zich over mobiliteitsdiscussies zoals de Oosterweelverbinding. Terwijl hinkt de kreupele haas NMBS verder en wens ik hem veel beterschap toe.