Als een vogel spreid ik mijn vleugels uit
reikend over het water, zwevend,
bootjes voorbij, zon glimmend op de huid.
Maar eens het nest verlaten, is de vogel het noorden kwijt
Thuis... het idee doet hem watertrappelen van verlangen
maar het blijkt
dat geen enkele plek
nog hetzelfde lijkt,
een eindeloze trek.
Zonder te weten wat komen zal en vermoeid van de vlucht,
tilt hij zijn hoofd en kijkt naar de nieuwe dag die rijst in de lucht.
Geraakt door deze tekst? Maak het hartje rood of deel de woorden met je vrienden.
Zo geef je mee een stem aan de woorden van deze schrijver.