18 november 2013,
Weer even helemaal van slag...
20 september 2012, mijn leerlingen zijn naar huis en ik ben nog bezig met het opruimen van de klas. Mijn telefoon heb ik net weer aangezet. Niet dat ik vaak rond deze tijd gebeld word, iedereen weet dat ik nog op school ben.
Daarom vind ik het ook verwonderlijk dat de telefoon gaat. De politie, met de vraag waar ik ben, ze staan voor mijn deur.
Ik vertel ze dat ik op mijn werk ben en vertel ze desgevraagd waar dat is.
Ik vraag waar het over gaat, maar de enige mededeling die de brave man doet, is dat hij naar me toe komt. Nog net voordat hij de verbinding verbreekt, vraag ik hem of het over mijn oudste zoon gaat, ik heb een vervelend voorgevoel. Weer is de mededeling: ik kom naar u toe.
Ik loop naar mijn collega en vertel dat de politie onderweg is naar school om mij te spreken. Natuurlijk vraagt zij wat ze komen doen. Zonder erover na te denken vertel ik haar dat hij komt vertellen dat Nick er niet meer is.... Ik schrik er zelf van, maar ben meteen overtuigd van de waarheid van deze woorden.
Doe niet zo gek, zegt mijn collega....
20 minuten later loop ik samen met de agent naar mijn lokaal, hij vertelt me niks, maar laat het aan mij over de woorden uit te spreken. "U dacht dat het over uw zoon gaat, wat denkt u dat er aan de hand is?"
Weer zonder erbij na te denken vertel ik hem dat Nick voor de trein is gesprongen, hij kan het alleen maar beamen, want dat is precies wat er Is gebeurd.
Ondertussen heeft mijn lieve collega een aantal andere collega's op de hoogte gebracht van het bezoek van de agent en van mijn vermoeden. Zij zijn er voor me, staan voor me klaar.
De agent biedt aan me naar huis te brengen (ik reis met de trein) Ik sla dit aanbod af, ik word door mijn lieve collega naar huis gebracht. een collega-bouwmanager vertelt dat ze vervanging zal regelen. Op dat moment dringt het tot me door
MIJN NICKY IS VOOR DE TREIN GESPRONGEN EN HIJ HEEFT HET NIET OVERLEEFD!!!!
Ik ga morgen helemaal niet werken, ik ga voorlopig niet meer werken....
Ik weet wie ik als vervangster wil, het wordt voor mij geregeld....
Onderweg naar huis pleeg ik wat telefoontjes.
Naar mijn vriendin: "Ans, ga naar mijn huis en zet koffie, ik ben er zo"
Naar mijn ex, de vader van Nick: "Ries, stel nu geen vragen, kom naar mijn huis"
Onderweg kan ik verder maar 1 ding denken....
Nicky is voor de trein gesprongen en hij heeft het niet overleefd...
Thuis gekomen kan ik maar 1 ding zeggen....
Ans, Onze Nick is voor de trein gesprongen en hij heeft het niet overleefd....
Ik bel Cor, mijn partner waarmee ik een lat-relatie heb en kan maar 1 ding zeggen:
Nick is voor de trein gesprongen en hij heeft het niet overleefd....
Even is het stil
"wat kan ik voor je doen?" "Komen" "ik ben onderweg"
Ans, verbijsterd, in schok, neemt een sigaret, ik ook.
De bel gaat, ik doe open, duw Ries de sigaret in zijn hand en wijs hem naar de bank. Ik steek nog een sigaret aan, ga naast hem zitten, sla mijn arm om hem heen en kan maar 1 ding zeggen:
Ons Nicky is voor de trein gesprongen en hij heeft het niet overleefd....
"Dat meen je niet" "Ries, als ik dit niet zou menen, zou ik het niet zeggen"
stilte....
Ik bel mijn ouders en breng hen met dezelfde woorden op de hoogte van...
het einde van mijn wereld
deze niet te bevatten....
schokkende
verdovende
verschrikkelijke
Waarheid.
zij komen eraan.
Dan een aantal uren van wachten, kunnen ze hem nog zo in elkaar puzzelen dat we naar hem mogen kijken? Is er een echt afscheid mogelijk? Krijgen we ook voor onszelf de visuele bevestiging dat het onze zoon is die de sprong heeft gewaagd?
Verzekeringspolis
telefoontje Dela, morgenvroeg komen ze helpen
telefoontje politie, waar is Nicky?
telefoontje ziekenhuis, gaat het lukken?
telefoontje ziekenhuis, wanneer is hij klaar?
telefoontje ziekenhuis, 1 uur 's nachts, u kunt komen.
plastisch....
het is gelukt om met de overgebleven stukken een profiel te schetsen van een menselijk lichaam:
zijn hoofd, schouders, linkerarm met hand, rechterarm... toonbaar
In een absorberend pak wat er voor mij als een ziekenhuishemd uitziet, ligt daar,
mijn Nicky
Mijn Nicky ziet er sinds jaren rustig uit....
Mijn Nicky is dood
En ze hebben zijn haar gewassen.... Zit geen gel in.... Ziet er niet uit!
moet ik morgen wat aan doen!
Ruim een jaar in de rouw, ik doe het rouwen goed zegt de hulpverlener...
Ik ben weer aan het werk
Therapeutisch, rustig opbouwen,
Ik krijg van mijn werkgever de tijd!
Sinds 3 maanden reis ik weer met de trein, het traject dat Nick ook nam....
gelukkig maar 7 minuten.....
ik ben trots op mezelf, omdat ik mijn vrijheid weer terug aan het nemen ben
het openbaar vervoer betekent voor mij zelfstandigheid in reizen....
Vanmorgen weer naar school, op de fiets naar het station...
Het station wemelt van mensen in reflecterend gele hesjes, spoorwegpolitie, politie, ambulance....
de bushaltes zwart van de mensen
treinen staan stil
afgezet gebied?
Ik ril
ik loop naar een groepje gele hesjes
ik vraag
een aanrijding
met een persoon....
................................................................
" Mevrouw, gaat het wel goed met u?"
"Nee"
"We brengen u naar huis"
vandaag is het weer even 20 september, 2012